وَالشَّمس، همان طلعت نیکوی حسین(ع) است

وَالشَّمس، همان طلعت نیکوی حسین(ع) است
وَالّیل، سَوادِ گره ی موی حسین(ع) است
حاجی ز کجا می طلبی کعبه ی دل را
سوگند به حق ، کعبه ی دل روی حسین(ع) است
جنّت که بود رایحه اش ، رایحه ی عشق
اَلحَق که معطّر شده ی بوی حسین(ع) است
جبریل امین فخر کنان ، تا أبَدُ الدَّهر
در کنگره ی عرش ، ثنا گوی حسین(ع) است
آن رقعه که ثبت است درآن حکم شفاعت
از روز ازل بسته به بازوی حسین(ع) است
خود را مزن ای شیعه بدین سو و بدان سو
سویی که بود سوی خدا، سوی حسین(ع) است
تاسیس شفا خانه به صحرای بلا کرد
خاکی که کند معجزه ، داروی حسین(ع) است
نازم به غلامی که به هنگام شهادت
از لطف،سرش بر روی زانوی حسین(ع) است...
نوکر نوشت :
یا حسین (ع)
از همه خاک زمین ، تربت تو ما را بس
خو گرفتن به غم و غربت تو ما را بس
اهل دنیا نشود گریه کنِ عاشورا
از خوشی های جهان ، هیئت تو ما را بس...
صلی الله علیک یا سیدنا المظلوم یا اباعبدالله الحسین