به مجنون گفت روزی نوجوانی

به مجنون گفت روزی نوجوانی

چرا هر دم پی لیلی دوانی

اگر لیلی تو رامی خواست یکبار

نمی کرد هم تو را آواره و زار

همیشه می نویسی نام لیلی

بدور از نامه یا پیغام لیلی

هر آنکس عشق او در سینه دارد

ز مال و شهرت از او کم ندارد

دراین شهرنام لیلی اعتباراست

ولی مجنون ، بر چوبی سوار است

بیا بر کن تو دل از نام لیلی

چرا؟ چون او ندارد بر تو میلی

بیا بر کن تو دل،اواز تو سرداست

ادامه دادن این راه ، درد است

بگفت مجنون که با درد آشنایم

بمن داد این متاع درد خدایم

بر آورد از درونش آه سردی

بگفتا ای جوان، عشق است و دردی

در این عالم فقط عشق است باقی

بغیر از عشق ندارم شب چراغی

من از تاریکی شب ، بیم ناکم

بغیر از عشق ندارم اشتیاقی

بدان این را که قبل از بودن ما

بدل بودست نقش و روی لیلا

بدنیا آمدم ، مجنون لیلا

نشان قبله ی من کوی لیلا

گذارم من نماز در سوی لیلا

شوم سرمست سحراز بوی لیلا

اگر عشق است در روح و روانت

به هیچ جائی نمی یابی مکانت

مپنداری که من لیلی ستایم

مرا لیلای لیلی است خدایم

دفتردوم

شهزاد