حسین محمودیان راوی مستندهای روایت فتح خاطره ای از شهید اه

حسین محمودیان راوی مستندهای روایت فتح خاطره ای از شهید اهل قلم روایت کرد که به هجده روز پیش از شهادت سید مرتضی آوینی باز می گردد: ... سوم فروردین 72 به همراه جمعی که آقا مرتضی هم میانشان بود سر مزار شهید فلاحت پور رفتیم ...بعد از زیارت عاشورا بچه ها برگشتند , بنده و آقای آوینی هنوز سر مزار بودیم , طبق معمول ایستاده بودم آقا مرتضی رو تماشا می کردم , یکی دیگر از دوستان کاغذی آورد و گفت حسین یک یادگاری بنویس , گفتم این اداها مال دوران جنگ بود وقتی که هنوز میشد شهید شد , دیگه گذشت دست از سر ما بردار . در این حال آقای آوینی آن دوستمان را صدا زد و گفت بده تا من برایت بنویسم . من در آن لحظه به حرفهایی که زدم فکر می کردم و پشیمان شدم که چرا ننوشتم . آن روز دوستم نگذاشت جمله ی ایشان را بخوانم , گفت تو ننوشتی حقت نیست بدانی . بعد از شهادت آوینی آن متن منتشر شد که نوشته بود ( عجب از ما واماندگان زمین گیر که در جستجوی شهدا به قبرستانها می رویم , مرده آن است که نصیبی از حیات طیبه شهدا ندارد و اگر چنین است از ما مرده تر کیست ؟ ) شهید با حقایق زندگی می کرد و به آن باور داشت . وقتی از آنجا برمی گشتیم دوستم پرسید : آقای آوینی چرا اینجوری بود ؟ گفتم چه جوری بود ! گفت نمی دانم ولی یک جور خاصی بود . اگر شخصی یک برخورد با آوینی داشت متوجه حالتهای خاص ایشان می شد .