کِی رفتی؟

کِی رفتی؟
یادم نیست...
فقط می دانم سالهاست که نیستی، سالهاست که نیستم
از تمام خاطراتمان هیچ به یاد ندارم
به جز چند تصویرِ مبهم,
اما زیبایی ات را
در ژرف ترین نقطه ی قلبم
به باور سپرده ام,
تو که نیستی
این روزها دست و دلم به شعر نمی رود
و من
آرامشم را فقط از قلمی می گیرم که دردهایم را به رنگ خودشان می نویسد..
وقتی که تو به زندگی ام نتابی,
چه فرقی می کند این اتاق پنجره ای داشته باشد یا نه؟!
من محکوم به تنهایی در اتاقی شده ام
که فقط صدای سکوت تو را پس می دهد
آری ‌
تو سکوت کرده ای
و این
گوشخراش ترین صداییست که من شنیده ام!!...
بیخیال ...
حتماً
فرقی نمی کند به حالِ دنیا
که من فقط زنده ام یا زندگی می کنم,
وقتی هر روز صبح
فردایِ لعنتی شروع می شود
و مرا از دیروز هایِ با تو دورتر می کند‌
تا من بیشتر بفهمم
طعمِ بدِ جدایی را ...