خدا! ز سوز دلم آگهی، که جانم سوخت

خدا! ز سوز دلم آگهی، که جانم سوخت

دلم ز فرقت یاران مهربانم سوخت

چو دید دشمن دیرینه، انزوای مرا

ز کینه آتشی افروخت کآشیانم سوخت

هنوز داغ پیمبر به سینه بود مرا

که مرگ فاطمه ناگاه جسم و جانم سوخت

امید زندگی و، یار غمگسارم رفت

ز مرگ زودرسش قلب کودکانم سوخت

دمی که گفت: علی جان! دگر حلالم کن

به پیش دیده ز مظلومیَش، جهانم سوخت

به حال غربت من می گریست در دم مرگ

ز مهربانی او، طاقت و توانم سوخت

گشود چشم و سفارش ز کودکانش کرد

نگاه عاطفه آمیز او، روانم سوخت

چو خواست نیمه شب او را به خاک بسپارم

از این وصیّت جانسوز، استخوانم سوخت