سلام ای پدر باران!

سلام ای پدر باران!
...دور زمانیست صدای باران را با صدای گام های شما اشتباه گرفته ام!
چه قدر این صدا مهربان است که در عِدل فراخوان رحمت معشوق تعالی قرار گرفته؟! جمعه که گذشت و شنبه را هم رد کردیم؛مولاجانم!
یک شنبه است؛بنای آمدن نداری؟!
دل های ما بهانه گیرتر از همیشه شده؛چونان کودک یتیمی که علت بی تابی هایش از چشمان منتظرش پیداست!
با این تفاوت که این دل ، مبتلای نافرمانی شده و به سرکشی خو گرفته...
اما از لطف شما هنوز در زمره ی داعیه داران انتظار است.
درد فراق،بی چاره اش کرده ولی دست بردار نیست و تا به امروز این نجوا را دارد:
که تا ((کام دل برنیاید دست از طلب برندارم))

مولای عزیزم
ای دوست داشتنی ترین !
آستین مهر از گریبان عفو ، بیرون آرید و دست دعا بگشایید
مگر نه آن که شما از فرزندان همان آقایی هستید که پدر امت بود و در کوچه های غربت شهر، در جستجوی یتیمان؟؟؟؟
بیش از همیشه و فراتر از یتیمی به تیمار دستان مهربانتان محتاجیم
ببخشایید این همه گریزپایی را بر ما ✋
باورکنید به دعای شما خوب می شویم.
ما که در این ثانیه های نزول رحمت پروردگار،آسمانی ترین آرزوی مان را از خداوند خواستاریم:
سلامتی شما و خاتمه ی روزهای تنهایی تان!
سر شما سلامت باشد ای ولی نعمت شفیق و یا نعم الرفیق!

دوستتان داریم و به جان عزیزانمان منتظرتان می مانیم إن شاءلله و با دعای پدرانه ی شما ✋

اللهم صل علی محمدوآل محمدوعجل فرجهم والعن وأهلک أعدائهم