آشنایی با کتاب

بوف کور، معروف ترین اثر صادق هدایت.
در ابتدا باید بگم قرار نیست در ستایش یکی از معروف ترین کتاب های یکی از معروف ترین نویسنده های ایرانی نقد بنویسم .
داستان روایت سقوط مردی افسرده ،خدازده در توهمات ذهنیش هست ،مردی که با اغوش باز از مرگ استقبال میکنه و منتظر اونه، اما زمانی که مرگ در بسترش میاد ترس وجودش رو فرا میگیره .
شما هرگز متوجه نمیشید این بخش از کتاب که میخونید آیا در دنیای واقعی اتفاق افتاده یا در ذهن راوی و سبک خیلی خاص جالب و نویی رو در این کتاب مشاهده میکنید نحوه ظریف و قشنگ هدایت در نوشتن داستان در فضایی بین واقعیت و خیال که شمارو واقعا با راوی همراه میکنه.
قلم هدایت واقعا قشنگ هست و حرفی در اون نیست ،به این معنا که به خوبی کلمات رو میشناسه و به زیبایی تمام کلمات رو پشت سرهم میگذاره و جملات نغز و زیبایی میسازه.
اما قطعا یک کتاب رو فقط با زیبایی روایت نمی سنجند.
تمام این درد ها ، رنج ها، آلودگی های روایت رو میشه تحمل کرد، در صورتی که به معنایی دست پیدا کنی.
و این دقیقا بزرگترین ضعف بوف کور هست که در اخر هیچ معنای خاصی رو بین این همه کثیفی پیدا نمی کنید ، جز زیر سوال بردن زندگی.
صادق هدایت به راحتی مکتب نیهیلیسم (نیهیل ،واژه لاتین به معنی هیچ) رو به خواننده اش معرفی و به آرومی سبک فکرش رو به شما تزریق میکنه ،مهمترین نکته اینکه فرق نیهیلیسم و آتئیسم رو بدونید نیهیلیسم در پوچی مطلق به سر میبره،نه خدایی وجود دارد و نه معنایی که در باب پیشامد های خطرناک این طرز فکر میشه خیلی صحبت کرد .
اما در برابر آتئیست فقط وجود خدا رو زیر سوال میبره ،مثل نیچه که به دنبال معنایی در دنیایی بدون خدا بود هرچند که این نظریه هم خالی اط اشکال نیست ‌.
در آخر شاید شما در حین خوندن کتاب لذت هایی آنی رو از متن و قصه گویی تجربه کنید و فکر کنید واقعا اثر پر مایه ای خوندید مخصوصا با تعریف و تمجید های مردم .
ولی در آخر چیز زیادی به شما اضافه نخواهد شد.