دیباچهی بخش دوم ادامهی صحیفهی تشویش و طرایق تسکین

دیباچه‌ی بخشِ دوم: ادامه‌ی صحیفه‌ی تشویش و طرایقِ تسکینِ آن
________________________________________
۱۱. دهشت و اضطراب، کالبد خاکی را در حصاری از بیداریِ هراس‌آلود و آماده‌باشی مستدام محبوس می‌گرداند، گویی که شبحِ خطر هر آینه در کمین نشسته و جان را تهدید می‌کند.
• طریقِ التیام: تمسک جستن به طرایقِ تسکین‌بخش و ممارست در مراقبه‌های تنفسی، زمامِ واکنش‌های لجام‌گسیخته‌ی جسمانی را به کفِ باکفایتِ آرامش می‌سپارد.
۱۲. تشویش، گوهرِ قرار و سکون را از اعضا می‌رباید و بذرِ بی‌قراری را در ژرفای جسم و جانِ آدمی می‌پراکند.
• طریقِ التیام: التزام به افعالِ طمأنینه‌بخش، نظیرِ تفرج در طبیعت و خرامیدنِ نرم در مسلکِ ورزش‌های ملایم، آتشِ این بی‌قراری را به آبِ سکون خاموش می‌سازد.
۱۳. این غبارِ اندوه، ضمیرِ آدمی را پیوسته در چنبره‌ی نگرانی و دلشوره محصور می‌دارد، حتی در آن هنگام که هیچ برهانِ آشکار و دلیلِ متقنی بر بیم وجود نداشته باشد.
• طریقِ التیام: مصاحبت با محرمانِ راز و استمداد از التفات و حمایتِ همنوعان، زنگارِ تنهایی و وحشت را از آیینه‌ی ضمیر می‌زداید.
۱۴. اضطراب، سِترِ خوابِ گران را می‌درد و حلاوتِ آرامشِ شباهنگام را به تلخیِ بیداری‌های مکرر و خوابی سست‌بنیاد مبدل می‌سازد.
• طریقِ التیام: وضعِ قانونی متقن برای خفتن و پرهیزِ مجدانه از نوشابه‌های محرک و مخربِ تمرکز پیش از آرمیدن، کیفیتِ خواب را به غایتِ کمال ارتقا می‌بخشد.
۱۵. این آفتِ جانکاه، عینکِ بدگمانی بر چشمِ خرد می‌نهد و شوم‌ترین غوایل و تاریک‌ترین سرانجام‌ها را در کارگاهِ خیال به تصویر می‌کشد.
• طریقِ التیام: ممارست در اندیشناکیِ نیک‌فرجام و حلاجیِ موشکافانه و خردمندانه‌ی بزنگاه‌های دهشت‌زا، سایه‌ی شومِ بدبینی را زایل گردانیده و افقِ دید را روشنی می‌بخشد.
________________________________________
۱۶. دلهره، ارکانِ قلب را به لرزه درمی‌آورد و بذرِ شومِ ناامنی را در نهانخانه‌ی وجودِ آدمی نهادینه و مستحکم می‌سازد.
• طریقِ التیام: استمرار در تکاپوی تقویتِ نفس و رویاروییِ شجاعانه با مخاوف، احساسِ حصانت و امنیتِ از دست‌رفته را رفته‌رفته به سراپرده‌ی جان بازمی‌گرداند.
۱۷. این بلیّه، شتابِ اندیشه را فزونی می‌بخشد و مرکبِ ذهن را بی‌هیچ وقفه‌ای در میدانِ خیال به تاخت و تازِ فرساینده وامی‌دارد.
• طریقِ التیام: ملازمت با ریاضت‌های ذهنیِ آرام‌بخش چون مراقبه و مکتوب ساختنِ تراوشاتِ فکری، از تندیِ این طوفانِ ذهنی کاسته و طوفانِ افکار را مهار می‌نماید.
۱۸. تشویش، تارهای عضلانی را به بندِ انقباض می‌کشد و عذابی جسمانی و تنشی طاقت‌فرسا را بر کالبدِ آدمی پدیدار می‌سازد.
• طریقِ التیام: حرکاتِ کششیِ ملایم و بهره‌جویی از فنونِ تدلیک (ماساژ درمانی)، گره از کارِ فروبسته‌ی عضلات می‌گشاید و جریانِ حیات‌بخشِ خون را در کالبد روان می‌سازد.
۱۹. این هراسِ پنهان، ضمیر را در حصارِ احتیاطی افراطی و بیداریِ وهم‌آلود محبوس می‌دارد، گویی هر پدیده‌ای مستوجبِ بیم و حذری بی‌نهایت است.
• طریقِ التیام: ممارست‌های شناختی و مباحثه با حکیمانِ روان‌درمانگر، پرده‌ی اوهام را می‌درد و ادراکی صائب‌تر و پیراسته از ترس‌های باطل از مخاطراتِ پیرامون به دست می‌دهد.
۲۰. اضطراب، پرده‌ی آینده را با رنگ‌های تیره و تهدیدآمیز منقوش می‌سازد و فردای نیامده را آکنده از مهالک و خطراتِ محتوم می‌پندارد.
• طریقِ التیام: فراگیریِ آیینِ پذیرش در برابرِ تقدیرِ نامعلومِ آینده و تمرکزِ قوا بر تمشیتِ امور در ساحتِ اکنون، از بارِ گرانِ این دلهره‌ی جان‌فرسا و موهوم می‌کاهد.

✍️ به قلم: بهرام محمدی DBA
📡 @bmlimit حَـدِ ولایت 🇮🇷
🏛 انجمنِ پاسدارانِ ولایت

https://eitaa.com/joinchat/642450909Ce319377bb6