🔻آقای رئیسجمهور، یک بار هم شما میز مذاکره را ترک کنید! /
🔻آقای رئیسجمهور، یک بار هم شما میز مذاکره را ترک کنید! / وقتی دشمن با بمب پاسخ میدهد و دولت اصرار بر گفتگو دارد!
🔹رئیسجمهور پزشکیان در تازهترین اظهار نظر خود بیان داشتهاند: «در برابر هیچ تهدیدی عقبنشینی نمیکنیم. دیپلماسی و دفاع دو بال قدرت ملیاند؛ نه میدان را ترک کردهایم و نه میز مذاکره را.» این گزاره، هرچند در تئوری صحیح به نظر میرسد، اما با کارنامه دولت در یک سال اخیر و بهویژه پس از دو تجاوز مستقیم رژیم صهیونیستی، یک تناقض را به نمایش میگذارد؛ پارادوکسی که در آن، یک بال (دیپلماسی) حتی پس از زخمی شدن بال دیگر (دفاع)، همچنان به صورت یکطرفه و بیوقفه به حرکت ادامه میدهد.
🔹مرور دو مقطع کلیدی، این خطای محاسباتی را به وضوح نشان میدهد:
۱. حمله به زیرساخت هستهای (خرداد ۱۴۰۴): وقتی میز مذاکره با موشک هدف قرار گرفت
در خردادماه سال گذشته، در حالی که دولت آقای پزشکیان تمام توان خود را بر احیای مذاکرات و رسیدن به یک توافق متمرکز کرده بود، رژیم صهیونیستی با چراغ سبز آمریکا با حمله مستقیم به یکی از مراکز هستهای کشور، عملاً میز مذاکره را با آتش پاسخ داد. انتظار طبیعی از یک دولت مقتدر، پایان مذاکرات برای تنبیه طرف متخاصم بود. اما پاسخ رئیسجمهور چه بود؟ ایشان دو ماه بعد در مرداد ۱۴۰۴ فرمودند: «حرف نمیزنی؟ خب میخواهی چکار کنی؟ میخواهی بجنگی؟! خب آمد و زد؛ الان برویم درست کنیم دوباره میآید میزند.» این منطق، یعنی پذیرش تجاوز به عنوان یک امر محتوم و اصرار بر ادامه گفتگو، دقیقاً همان پیامی بود که دشمن به دنبال آن بود: «بزنید، هزینه دیپلماتیک ندارد!»
۲. عبور از بزرگترین خط قرمز (اسفند ۱۴۰۴): اصرار بر گفتگو پس از تعرض به حریم رهبری
🔹تنها چند ماه بعد، در ۹ اسفند ۱۴۰۴، دشمن گستاختر شد و مهمترین و مقدسترین خط قرمز جهان اسلام و نظام جمهوری اسلامی را هدف قرار داد. این بار نیز انتظار یک واکنش درخور و مانند «ترک میز مذاکره» و خروج از NPT برای نشان دادن هزینه این تجاوز، یک مطالبه حداقلی بود. اما باز هم رئیسجمهور در اردیبهشت ۱۴۰۵، منتقدان را اینگونه خطاب قرار دادند: «اینکه شعار می دهند گفتوگو نکنیم، اگر گفتوگو نکنیم چه کار کنیم؟ تا آخر دعوا کنیم؟»
🔹اکنون سوال اساسی از آقای پزشکیان این است: اگر حمله به زیرساخت هستهای و تعرض به اصلیترین خط قرمز نظام، شما را مجاب به ترک میز مذاکره نمیکند، پس دقیقاً دشمن باید چه اقدامی انجام دهد تا دولت حاضر شود از این ابزار قدرتمند استفاده کند؟
🔹دشمن دو بار میز مذاکره را با حمله نظامی واژگون کرده، اما دولت شما یک بار هم حاضر به ترک آن نشده است. آیا زمان آن نرسیده که برای یک بار هم که شده، این کنش را بیازمایید؟ گاهی، قدرتمندانهترین پیام دیپلماتیک، نه در پشت میز، بلکه با «ترک قاطعانه میز» به دشمن مخابره میشود. شاید این بار، این اقدام، دشمن را از جنگافروزی مجدد بازدارد و هزینه تجاوز را برای او واقعی سازد.
🔹رئیسجمهور پزشکیان در تازهترین اظهار نظر خود بیان داشتهاند: «در برابر هیچ تهدیدی عقبنشینی نمیکنیم. دیپلماسی و دفاع دو بال قدرت ملیاند؛ نه میدان را ترک کردهایم و نه میز مذاکره را.» این گزاره، هرچند در تئوری صحیح به نظر میرسد، اما با کارنامه دولت در یک سال اخیر و بهویژه پس از دو تجاوز مستقیم رژیم صهیونیستی، یک تناقض را به نمایش میگذارد؛ پارادوکسی که در آن، یک بال (دیپلماسی) حتی پس از زخمی شدن بال دیگر (دفاع)، همچنان به صورت یکطرفه و بیوقفه به حرکت ادامه میدهد.
🔹مرور دو مقطع کلیدی، این خطای محاسباتی را به وضوح نشان میدهد:
۱. حمله به زیرساخت هستهای (خرداد ۱۴۰۴): وقتی میز مذاکره با موشک هدف قرار گرفت
در خردادماه سال گذشته، در حالی که دولت آقای پزشکیان تمام توان خود را بر احیای مذاکرات و رسیدن به یک توافق متمرکز کرده بود، رژیم صهیونیستی با چراغ سبز آمریکا با حمله مستقیم به یکی از مراکز هستهای کشور، عملاً میز مذاکره را با آتش پاسخ داد. انتظار طبیعی از یک دولت مقتدر، پایان مذاکرات برای تنبیه طرف متخاصم بود. اما پاسخ رئیسجمهور چه بود؟ ایشان دو ماه بعد در مرداد ۱۴۰۴ فرمودند: «حرف نمیزنی؟ خب میخواهی چکار کنی؟ میخواهی بجنگی؟! خب آمد و زد؛ الان برویم درست کنیم دوباره میآید میزند.» این منطق، یعنی پذیرش تجاوز به عنوان یک امر محتوم و اصرار بر ادامه گفتگو، دقیقاً همان پیامی بود که دشمن به دنبال آن بود: «بزنید، هزینه دیپلماتیک ندارد!»
۲. عبور از بزرگترین خط قرمز (اسفند ۱۴۰۴): اصرار بر گفتگو پس از تعرض به حریم رهبری
🔹تنها چند ماه بعد، در ۹ اسفند ۱۴۰۴، دشمن گستاختر شد و مهمترین و مقدسترین خط قرمز جهان اسلام و نظام جمهوری اسلامی را هدف قرار داد. این بار نیز انتظار یک واکنش درخور و مانند «ترک میز مذاکره» و خروج از NPT برای نشان دادن هزینه این تجاوز، یک مطالبه حداقلی بود. اما باز هم رئیسجمهور در اردیبهشت ۱۴۰۵، منتقدان را اینگونه خطاب قرار دادند: «اینکه شعار می دهند گفتوگو نکنیم، اگر گفتوگو نکنیم چه کار کنیم؟ تا آخر دعوا کنیم؟»
🔹اکنون سوال اساسی از آقای پزشکیان این است: اگر حمله به زیرساخت هستهای و تعرض به اصلیترین خط قرمز نظام، شما را مجاب به ترک میز مذاکره نمیکند، پس دقیقاً دشمن باید چه اقدامی انجام دهد تا دولت حاضر شود از این ابزار قدرتمند استفاده کند؟
🔹دشمن دو بار میز مذاکره را با حمله نظامی واژگون کرده، اما دولت شما یک بار هم حاضر به ترک آن نشده است. آیا زمان آن نرسیده که برای یک بار هم که شده، این کنش را بیازمایید؟ گاهی، قدرتمندانهترین پیام دیپلماتیک، نه در پشت میز، بلکه با «ترک قاطعانه میز» به دشمن مخابره میشود. شاید این بار، این اقدام، دشمن را از جنگافروزی مجدد بازدارد و هزینه تجاوز را برای او واقعی سازد.
- ۴۶
- ۲۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط