بگذار من برایت چای بریزم

بگذار من برایت چای بریزم
آیا گفتم که تو را دوست دارم؟
آیا گفتم که من خوشبخت هستم
زیرا که تو آمده ای
و حضورت مایه خوشبختی است 
چون حضور شعر ،
چون حضور قایق ها و خاطرات دور.

بگذار پاره‌ای از سخن صندلی‌ها را
آن دم که به تو خوشامد می‌گویند ، برگردان کنم.
بگذار آنچه را که از ذهن فنجان‌ها می‌گذرد
آنگاه که در فکر لبان تواند.
وآنچه را که از خاطر قاشق‌ها و شکردان می‌گذرد ، بازگو کنم.

بگذار تو را چون حرف تازه‌ای
بر "ا ب ج د"  بیافزایم.

خوشت آمد از چای؟
کمی شیر نمی‌خواهی؟
وچون همیشه به یک حبه قند اکتفا می‌کنی؟

اما من
رخسار تو را
بی هیچ قندی
دوست دارم . . .