بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت چهارم :
بنابراین، اگر به زکات دادن انگشتری در حال رکوع نماز، نزد بنده و امثال بنده، یک کار مستحبی باشد که حتی انجام ندادنش نیز اشکالی ندارد؛ نزد امیرالمؤمنین علیه السلام، باب علم نبی، وارث حکمت، خلیفة الله، حجة الله و عِدل قرآن کریم، چنین نبود که فوری و بی‌درنگ، اقدام به پاسخ سائل و رفع مشکل از او نمود.
در نگاه بیشتر ما، با این ضعف عقلی، علمی و ایمانی که داریم و بصیرت اندکمان، کمک نمودن به یک مسلمان گرفتار، کاری اضافه بر واجبات، اما خوب مستحب می‌باشد؛ اگر چه برخی ایراد می‌گیرند که چرا به این و آن کمک کردید؟! اما پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله فرمودند:
مَن اَصبَحَ وَ لَم یَهتَمَّ بِاُمورِ المُسلِمینَ فَلَیسَ بِمُسلِم - هر کسی که، صبح کند و اهتمامی به امور مسلمانان نداشته باشد، اصلاً مسلمان نیست.(الكافي، ثقة الاسلام کلینی ج‏ ۲، ص ۱۶۴)
دقت شود که در اینجا نه بحث کار خیر است و نه استحباب و صواب و ثواب، بلکه می‌فرماید: مسلمان کسی است که هنگام بیدار شد از خواب، دغدغه و همت اصلی‌اش، امور مسلمانان باشد. حال خواه کاری برای رشد و تقویت آنها بنماید، یا کاری برای رفع گرفتاری بنماید، یا کمک کند، یا تعاون همکاری در خیر نماید، یا حتی برای دفع دشمن از سر آنان، برود با آنها مقابله، مبارزه و ستیز نماید و بجنگد.
حال آیا انتظار می‌رود که وقتی سائلی وارد جمعی می‌شود که امیرالمؤمنین علیه السلام در بین آنها حضور دارند و استمداد کمک می‌نماید، ایشان چه کنند؟! بگویند: فعلا مشغول نماز و ذکر و دعا هستم، لطفا مزاحم نشو - برو بعداَ بیا و یا برو اصلاً نیا؟!(پایان)