ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ

ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ
ﻟﺐ ﺭﯾﺰﺷﻮﺩ ﺳﯿﻨﻪ ﻭُ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ .
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻪ ﻗﻔﺲ ﻣﺎﻧﻢ ﻭُﺳﻮﺯﺩ ﭘﺮﻭُﺑﺎﻟﻢ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻣﺮﻏﺎﻥِ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ .
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻔﺲ ﺁﺏ ﺧﻨﮏ ﮔﻨﺪﻡ ﻭُﺟﻮ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﻥ ﻣﺮﻍِ ﻣَﻠِﮏ ﺩﺍﺭﺩ ﻭُﻣﻦ ﺯﺍﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ.
ﺯﺍﻏﺎﻥِ ﻟﺠﻨﺰﺍﺭ ﺑﺴﯽ ﺩﺍﻧﻪ ﻓﺸﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻇﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﻥ ﮔﯿﺮﻡ ﻭُﺑﯿﻌﺎﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ.
ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﺤﺼﻮﺭﯼ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺑﯿﺶ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺣﻖّ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﻧﯿﺰﺍﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ.
ﻣﻨﻌﻢ ﻧﮑﻦ ﺍﯼ ﯾﺎﺭﻧَﻔَﺲ، ﺭﺳﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐُﻨﻢ ﻧﺎﻟﻪ ﻭُﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺴﻮﺯﻡ.