کودکانی که هیچ وقت از والدین خود جدا نمی شوند

کودکانی که هیچ وقت از والدین خود جدا نمی شوند

کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی به جای اینکه از والدین و مراقبان شان دوری کنند، نیاز مفرط به داشتن ارتباط با آنها و بودن با آنها دارند.

، که معمولااز شش ماهگی تا چهار سالگی ادامه دارد، کودکان در برابر جدایی از والدین اعتراض می کنند. آنها نگرانند که برای والدین، خواهر و برادر، یا دیگر عزیزان شان اتفاق بدی روی دهد.

در برابر جدایی از عزیزان مقاومت می کنند و اگر قرار باشد از آنها جدا شوند، دچار وحشت می شوند. این کودکان اغلب به افراد عزیز خود می چسبند و در خانه آنها را دنبال می کنند.

بعضی از آنها در زمان جدایی از والدین (مثلازمان مدرسه) نشانه های جسمانی اضطراب، مانند سردرد، معده درد و تهوع نشان می دهند. کودکانی که این گونه نشانه ها را حداقل دو هفته مداوم داشته باشند، ممکن است مبتلابه اختلال اضطراب جدایی شده باشند.

علایم اضطرابی که حداقل با سه یا چند تا از خصوصیات زیر مشخص می شود:
۱- ناراحتی مفرط تکرار شونده در زمانی که جدایی از خانه یا فرد مورد دلبستگی روی می دهد، یا انتظار آن جدایی وجود دارد.

۲- دلواپسی مستمر و مفرط در مورد از دست دادن، یا صدمه دیدن احتمالی افراد مورد دلبستگی.

۳- دلواپسی مستمر و مفرط در مورد واقعه ای ناخوشایند که موجب جدایی از منبع دلبستگی شود (مثل دزدیده شدن یا گم شدن).

۴- بی میلی یا امتناع مستمر از رفتن به مدرسه یا جای دیگر به دلیل ترس از جدایی.

۵- ترس یا بی میلی مستمر و مفرط نسبت به تنها ماندن در خانه یا موقعیت های دیگر.

۶- امتناع یا بی میلی در به خواب رفتن مگر اینکه نزدیک منبع اصلی دلبستگی باشد، یا امتناع از خوابیدن در جاهایی غیر از خانه خود.

۷- کابوس های تکرار شونده با محتوای جدایی از عزیزان و اعضای خانواده.

۸- شکایات مکرر از علایم جسمی (مثل سردرد، دل درد، تهوع و استفراغ) هنگام جدایی یا انتظار جدایی از افراد مهم زندگی.

- یادتان باشد که حتما شروع علایم قبل از ۱۸ سالگی است.