دوری ات، پشت مرا مثل کمان ، خم می کند

دوری ات، پشت مرا مثل کمان ، خم می کند
این جدایی ها ، چه ها با نسل آدم می کند

تازه فهمیدم که عشقت ، کیمیای زندگی ست
برگ زرینی که خوشبختی فراهم میکند

ارتعاش تارهای دل ، خبر می آورد
از تمنایی که او را غرق ماتم می کند

خنده بین اشک ها و گریه بین خنده را
عشق ، با کار دل دیوانه ، توام می کند

سست تر هر لحظه می گردم ، نمی دانم چرا
در عوض ، جا پای خود را عشق ،محکم می کند

بی تو می لرزم به هر باد و نسیمی ، عشق من
آخر این پس لرزه ها ، ارگ مرا بم میکند