مرگ من روزى فرا خواهد رسيد..

مرگ من روزى فرا خواهد رسيد..
روزى از اين تلخ و شيرين روزها
روز پوچى همچو روزان دگر
سايه اى ز امروزها ديروزها..
ديدگانم همچو دالانهاى تار
گونه هايم همچو مرمرهاى سرد
(ناگهان مرگى مراخواهد ربود
من تهى خواهم شد از فرياد درد)!
خاک ميخواند مرا هردم ز خويش
ميرسند از ره ک در خاکم نهند
آه شايد عاشقانم نيمه شب
گل ب روى گور غمناکم نهند...
دراتاق کوچکم پا مينهد
بعد من با ياد من بيگانه اى...
در بر آئينه ميماند بجاى..
تار مويى,نقش دستى,شانه اى..
مي رهم از خويش و ميمانم ز خويش
هر چه بر جا مانده ويران ميشود..
روح من چون بادبان قايقى..
در افقها دور و پنهان ميشود..
ليک ديگر پيکر سرد مرا
ميفشارد خاک دامنگير خاک
بى تو دور از ضربه هاى قلب تو
قلب من ميپوسد انجا زير خاک..
بعدها نام مرا باران و باد
نرم ميشويند از رخسار سنگ..
گور من گمنام ميماند ب راه..
فارغ از افسانه هاى نام و ننگ..