قلب نوشته🕊6

قلب نوشته🕊6

وقتی او را دیدم ، در آن لباسه پر از احساسه قهوه ای و کرم، شبیه به پرنسس های فرانسوی به نظر میرسید. گویی از دنیایی کلاسیک به بیرون کشیده شده بود...
با آرامش در زیر درختان قدم میزدیم.در میان شهر و در سکوتی پر از حرف..
او را نمیدانم ولی من احساسی نزدیک و حسرتِ حداقل دوستی با اورا در دل داشتم.
در آن لحظه به تمامی افراد زندگی اش حسادت میکردم و ارزوی بودن در کنارش را در دل میپروراندم..
عطر دلنشینش در کناره هوای زیبا و درختانِ بوستان ترکیبی دلنشین ایجاد کرده بود که گویی هدفش، تنها طوفانی کردنِ قلب نا آرامم بود..
میتوان گفت اولین و آخرین بارم بود که موج موهای دلربایش را آنچنان بلند میدیدم..
هر چند آن زمان آنها را نداشتم .
نداشتم تا غرق نوازشش کنم و بازی با آن پیچک های قهوه ای را دوباره و دوباره از سر بگیرم..
آه..چطور بگویم از آن همه دلربایی اش که ماه هم با تمام زیبایی و عزیزی اش برای میلیارد ها انسان و کهشکان ، خورشیدو ستارگان،در برابره آن دختر کم می آورند...