ازدواج اجباری p8

صبح با نور ملایم خورشید که از لای پرده‌ی اتاق به درون می‌تابید، آغاز شد. ات به آرامی چشم باز کرد. حس آرامشی نسبی در وجودش بود، اما سنگینی خاطره‌ی حرف‌های مینهو در دلش باقی مانده بود. مینهو، با لبخندی گرم و چشمانی سرشار از عشق، صبحانه‌ای خوشمزه را آماده کرده بود و آن را با سینی به اتاق آورد. عطر قهوه‌ی تازه و نان تست شده، فضا را پر کرده بود.

“صبح بخیر عشق من،” مینهو با صدایی گرفته از خواب، گفت و کنار ات نشست. “دیشب خوب خوابیدی؟”

ات لبخندی کمرنگ زد و به چشمان مینهو نگاه کرد. “صبح بخیر. آره، بهترم.” اما تردید هنوز در دلش لانه کرده بود.

بعد از صبحانه، ات تصمیم گرفت کمی در باغ قدم بزند تا ذهنش را باز کند. هوا دلپذیر بود و صدای پرندگان، نوای آرامش‌بخشی داشت. همینطور که در میان گل‌های رز قدم می‌زد، یجی را دید که کنار فواره ایستاده بود و به آب خیره شده بود. یجی با دیدن ات، لبخندی زد، اما در پس آن لبخند، ات چیزی جز تظاهر حس نکرد.

“سلام ات جان،” یجی با لحنی که سعی می‌کرد دوستانه باشد، گفت. “خوبی؟ حالت بهتره؟”

ات سر تکان داد. “سلام یجی بهترم.”

یجی نفس عمیقی کشید و نگاهش را به سمت مینهو که در دوردست مشغول مکالمه با یکی از کارمندانش بود، انداخت. “ات… من باید یه چیزی بهت بگم. راستش رو بخوای، دیشب یه چیزی شنیدم که خیلی ناراحتم کرد. چون دوستت دارم، گفتم حتماً باید بدونی.”

قلب ات شروع به تند زدن کرد. “چی شنیدی؟”

یجی با صدایی آرام و لرزان، طوری که ات احساس کند او نیز ناراحت است، گفت: “دیشب… دیشب شنیدم مینهو داشت با یکی از کارمنداش صحبت می‌کرد. داشت می‌گفت که رابطه‌تون… رابطه‌تون با ات فقط یه بازیه و به زودی تموم میشه. گفت که داره ازت استفاده می‌کنه تا… تا به هدفش برسه.”

کلمات یجی مانند خنجری بر قلب ات فرود آمد. تمام خوشحالی و آرامش چند روز گذشته‌اش در یک لحظه دود شد و به هوا رفت. احساس کرد دنیا روی سرش خراب شده است. او با ناباوری به مینهو نگاه کرد که تازه متوجه حضور او شده بود و با لبخندی به سمتشان می‌آمد. ات نمی‌توانست حرف‌های یجی را فراموش کند، نمی‌توانست اعتمادش را دوباره بسازد.

وقتی مینهو نزدیک شد و با لبخند پرسید: “چی شده ات؟ حالت خوبه؟”

ات نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. با صدایی بغض‌آلود و پر از درد گفت: “چطور تونستی مینهو؟ چطور تونستی با احساسات من بازی کنی؟”

مینهو از اتهام ات شوکه شد. چهره‌اش رنگ باخت. “ات! چی داری می‌گی؟ من… من کی با احساسات تو بازی کردم؟”

“شنیدم! شنیدم که گفتی رابطه‌مون فقط یه بازیه!” ات با صدای بلند گفت و اشک‌هایش سرازیر شد. نگاهی گذرا به یجی انداخت که با چهره‌ای نگران اما درونی شاد، به آن‌ها خیره شده بود.

مینهو سعی کرد توضیح دهد: “نه ات! اونجوری که فکر می‌کنی نیست! اون حرف رو من نزدم… یا منظورم تو نبودی! بذار توضیح بدم…”

اما ات دیگر قادر به شنیدن نبود. قلبش شکسته بود و احساس می‌کرد تمام دنیا به او خیانت کرده است. “نمی‌خوام چیزی بشنوم!” او با قدم‌های تند از مینهو دور شد و به سمت خانه رفت.

مینهو با ناباوری و دل‌شکستگی به ات خیره مانده بود. او متوجه شد که ات حرف‌های یجی را باور کرده و این موضوع او را به شدت آزار می‌داد. یجی نیز با لبخندی مرموز، ات را که دور می‌شد، تماشا می‌کرد. تنش عجیبی بین ات و مینهو ایجاد شده بود و ات در تنهایی خود، با بغض و تردید دست و پنجه نرم می‌کرد.

ببخشید یه کم بد شده کلا فیک ه 💔