بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت چهارم :
قدرت، یا امپراتوری :
قدرت، نه تنها خوب است، بلکه لازمه‌ بقا و رشد است؛ هم آدمی خودش باید به لحاظ قوای روحی، روانی و جسمی، قدرتمند و قوی باشد، و هم جوامع و حکومت‌های اسلامی باید بسیار قدرتمند و قوی باشند، وگرنه لِه خواهند شد و از بین خواهد
و اما این قدرت، نه به معنای امپراتوری است و نه ظهور و بروزش در قالب حکومت به شکل امپراتوری می‌باشد.
بدیهی است که قدرت، نه در فرد، نه در جامعه و نه در حکومت، به دست نمی‌آید، مگر با تجمیع تمامی قوای معنوی و مادی؛ و تجمیع نیز ممکن نیست، مگر حول محور واحد. ولایت یعنی همین.
اگر در مملکت وجود، آرزوها، تعلقات، تفکرات، گرایش‌های قلبی، خواسته‌ های نفسانی و بالاخره عمل، همسویی نداشته باشند، قوای آدمی متفرق شده و ضعف و هلاکت می‌آورد، توحید، یعنی همین وحدت قوا، در جهت الله جلّ جلاله.
مملکت بیرون نیز همین‌طور است؛ اگر هر قومی، هر دسته‌ای، هر گروهی، هر حزب یا جریانی، هر ملتی و هر حکومتی و یا هر یک از اجزای یک حکومتی مجلس، دولت، قضاییه، دانشگاه، نظامی، امنیتی، اقتصادی و ...، ساز خودش را زد، تجمیع قوا نمی‌شود، حتی اگر صبح کاری خود را با تلاوت قرآن کریم آغاز نمایند، نماز اول وقت به جماعت بخوانند، عبا، عمامه، ریش، انگشتر، چادر، مقنعه و ...، داشته باشند و مدام: قال الله - قال رسول الله - قال معصوم (علیهم السلام) بگویند!
اما، هر چقدر که این تجمیع قوا وحدت صورت پذیرد، قدرت فزون‌تر می‌ گردد، حکومت مقتدر می‌گردد، مسلمانان مسلط برخود می‌گردند، موجبات غبطه و البته رویکرد دیگران را فراهم می‌کنند .؛ اما اینها هیچ‌ کدام به معنای امپراتوری نمی‌باشد.(پایان)