بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم : زبان و کلام، بسیار ارزشمندند، مراقب گفتار خود باشیم :
تمسخر دیگران، نه تنها نشان از بی‌ادبی و نیز ضعف گوینده دارد، بلکه همراه با نوعی تکبر می‌باشد، چرا که خودش را بالاتر می‌بیند و دیگری را حتی در حد مسخره کردن و یا نام‌های زشت، پایین می‌بیند؛ و حال آن شاید آنان نزد خداوند سبحان، بهتر از اینان و مکرم باشند!
إِنَّ اَللَّهَ حَرَّمَ اَلْجَنَّةَ عَلَى كُلِّ فَحَّاشٍ بَذِيٍّ قَلِيلِ اَلْحَيَاءِ لاَ يُبَالِي بِمَا قَالَ وَ لاَ مَا قِيلَ فِيهِ - همانا خداوند بهشت را حرام کرده است بر هر فحّاش هرزه‌ گوىِ بى‌حيايى كه باكى از آنچه مى‌گويد و يا از آنچه در باره‌اش یا به او مى‌گويند باکی ندارد.(إرشاد القلوب، جلد 1، صفحه 143)
برخی حتی یک جمله را نمی‌ توانند بدون فحاشی آغاز کنند و یا به پایان رسانند، حتی هنگام احوالپرسی با دوستان‌ شان؛ برخی نیز خشم و حرص خود را بافحاشی بروز می‌دهندو برخی نیز برای خونمایی درجمع فحاشی می‌ کنند ... و اینها همه از ضعف شدید شخصیتی، تربیتی و اخلاقی آنان می‌ باشد!
انسان عاقل، با فرهنگ، با شخصیت و با ادب، هرگز فحش نمی‌دهد، چه رسد به مؤمن؛ چنان که به مؤمنان فرمود: حتی به بت‌های کفار فحش ندهید، تا متقابلاً به خدای شما فحش ندهند!
در فرهنگ امریکایی و اروپایی، فحاشی را رواج داده‌اند، تا جایی که از افراد شاخص گرفته تا مردم عادی، حتی فیلم‌ها و در بین هر دو جمله‌ای، حتماً کلمات رکیکی به زبان می‌آورند!
امروزه شاهدیم که چه تلاش گسترده‌ای به ویژه در فضای مجازی برای رواج این رذیله در بین مردم و جوانان ما می‌شود؛ چرا که این شیاطین می‌خواهند حرمت‌ ها را بشکنند و البته می‌دانند که فحاشی دشمنی می‌ آورد و فحاش به بهشت نمی‌ رود!(پایان)