درنهایت آدمی را،

درنهایت آدمی را،
آن روزهایی تعریف می‌کنند که هیچ‌کس ندید؛
شب هایی که می‌توانست فروبپاشد
و صبح‌هایی که دلش نمی‌خواست از خواب بیدار شود.