کلام امیر

کلام امیر
نهج البلاغه خطبه 189-ايمان
اقسام ايمان
ايمان بر دو قسم است، يكي ايماني كه در دلها ثابت و برقرار، و ديگري در ميان دلها و سينه ها ناپايدار است، تا سرآمدي كه تعيين شده است. پس اگر از كسي بيزاريد، او را به حال خود گذاريد تا مرگ او فرا رسد، پس در آن هنگام وقت بيزاري جستن است. شناخت هجرت و مهاجر واقعي و هجرت، بر جايگاه ارزشي نخستين خود قرار دارد، خدا را به ايمان اهل زمين نيازي نيست، چه ايمان خود را پنهان دارند يا آشكار كنند. و نام مهاجر را بر كسي نمي توان گذاشت جز آن كس كه حجت خدا بر روي زمين را بشناسد، هر كس حجت خدا را شناخت، و به امامت او اقرار كرد مهاجر است. و نام مستضعف در دين، بر كسي كه حجت بر او تمام شد، و گوشش آن را شنيد، و قلبش آن را دريافت، صدق نمي كند (و معذور نيست) مشكل فهم برخي از احاديث عترت (ع) همانا كار ما (ولايت ما) اهل بيت پيامبر (ص) سخت و تحمل آن دشوار است، كه جز مومن ديندار كه خدا او را آزموده و ايمانش در دل استوار بوده، قدرت پذيرش و حمل آن را ندارد، و حديث ما را جز سينه هاي امانت پذير، و عقلهاي بردبار فرا نگيرد. آگاهي ژرف امام (ع) اي مردم پيش از آنكه مرا نيابيد، آنچه مي خواهيد از من بپرسيد، كه من راههاي آسمان را بهتر از راههاي زمين مي شناسم، بپرسيد قبل از آن كه فتنه ها چونان شتري بي صاحب حركت كند، و مهار خود را پايمال نمايد، و مردم را بكوبد و بيازارد، و عقلها را سرگردان كند.