آه ای خدای من!

آه ای خدای من!
گم گشته ام تو بودی و کردم چو دیده باز ،
دیدم به آسمان و زمین و به بام و در ،
تابنده نور توست ،
هر جا ظهور توست ...
دیدم به هیچ نقطه تهی نیست جای تو ،
خوش می درخشد از همه سو جلوه های تو

ای مبدأ وجود !
از کثرت ظهور نهان شد که کیستی
از هر چه ظاهر است تویی آشکارتر
پوشیده نیستی!
نزدیکـتر ز من به منی ، دور نیستی

تو آشکاره ای
من زین میان گمم
کور ار نبیند ، این گنهِ آفتاب نیست
نقص از من است ور نه رخت را حجاب نیست

ای مهربان خدای!
در قلب من تبی است گدازان و دردناک
احساس می کنم که به کانون جان من ،
سوزنده آتشی است که سر می کشد به اوج ...
احساس می کنم عطشی مست و بی قرار ، اندر فضای هستی من میـدود چو موج
این سوز عشق توست، در من چو جان نهان.
احساس می کنم ،
درمان نسازد این تب من جز دوای تو
زائل نسازد این عطش الا لقای تو

ای مهربان خدای!
احساس می کنم خلأیی در وجود خویش ،
کان را نمیـبَرد ز میان جز پرستشت
ای نازنین خدای!
احساس می کنم که بود در سرشت من ، سوزنده یک نیاز
داغ نیاز را نـزداید ز سینه ام،
جز لذت پرستش و جز نشئه ی وصال ...
مخموری مرا جز از این می ، علاج نیست
مطلب عیان بود، به بیان احتیاج نیست ...

ای مهربان خدای!
تو رازِ جان و مایه ی سرمستی منی ، تو هستیِ منی!
در عمقِ فکر و پرده ی جانم تویی تویی ،
آرامِ دل، فروغِ روانم تویی تویی...
هر جا نگاه میـدود، آنجا نشان توست
روشنگرِ وجود، رخِ دلستانِ توست ...