بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قصیدهٔ نجات بخش!
هر سالکی این قصیده را که عام و خاص و اخص به حد تواتر از امام علی (ع) نقل کرده اند، دریابد، بی شک به مرتبه ای والا از حیات و آگاهی دست یافته است. آن را هیچ شرح و توضیحی نمی دهم، چه هر توضیحی خرابش می کند و سؤالات بیمارگونه بسیار پدید می آورد.
چه هرکس باید خود با روح جانش بفهمد، خود دریابد، و خود به نجات در آید. پس بارها بخوان و بر رویش مراقبه کن که درک آن حقیقت نجات است. و بدان که روح تو قادر به فهم است.
-دَوائُکَ فِیکَ وَ ما تَشعُروَ دائُکَ مِنکَ وَ ما تَبصُر - داروی تو در خودت است ونمیدانی و بیماری تو از خودت است و نمی بینی .
-وَ تَزعَمُ اَنَّکَ جِرمٌ صَغِیرٌوَ فِیکَ انْطَویٰ العالَمُ الاَکبَرُ - تو پنداری که جسم کوچکی هستی در حالیکه جهان بزرگ در تو نهاده شده است .
-وَاَنتَ الوُجُودُ وَ نَفسُ الوُجُودوَ ما بِکَ یُوجَدُ لا یَحصُرُ - تو وجود و خودِ وجودی و آنچه پدیدارت آید به شمار نیاید!
-وَ اَنتَ الکِتابُ المُبِینُ الّذِی بِاَ حرُفِهِ یُظهَرُ المُضمَرُ -تو خود کتابی نمایان هستی که با حروفش پنهانی ها آشکار می شود.
-فَلاحاجَةَ لَک مِن خارِجُ وَ فِکرُکَ فِیکَ وَ ما تَفکُرُ - پس تو را نیازی به غیر خودت نیست .
چه هم اندیشه ات و هم آنچه را که بدان می اندیشی در خودت است!
ای دوست، موفق باشی در فهم و گذر!