رفت آنکه بیشتر ز همه دوست دارمش

رفت آنکه بیشتر ز همه دوست دارمش
یـارب به دستهای خودت میسپارمش

ای وای بر مــــن که جای بیابان سینه ام
بایـــــــــد درون بیت غزلها بکارمش

ابری شده هوای نگاهم ولی چه سود
کـو شانه ای که سر بِگُذارم، ببارمش

تنهارفیق وهمدم من قاب عکس اوست
هر لحظه جای او به بغل می فشارمش

از ترس اینکه شعر به بیراهه ها کشد
در پشت پلکهای غـــزل می گذارمش

تنها دلیل هــــر نفس و عاشقانه هام
شد انکه دوست دارمش اما ندارمش