زمزمه_ها_ی_زیبای_خدا_با_انسان

زمزمه_ها_ی_زیبای_خدا_با_انسان

ماه من!
غصه چرا؟؟!
آسمان رابنگر که هنوز،
بعد صدها شب و روز،
مثل آن روز نخست،
گرم و آبی و پر از مهر به ما میخندد...


یا زمینی را که،
دلش از سردی شب های خزان،
نه شکست و نه گرفت!
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید...


و در آغاز بهار
دشتی از یاس سپید،
زیر پاهامان ریخت...
تا بگوید که هنوز،
پر امنیت احساس خداست:)

ماه من!
غصه چرا؟؟؟!
تو مرا داری و من هر شب و روز،
آرزویم همه خوشبختی توست...



ماه من!
دل به غم دادن و از یئس سخن ها گفتن،
کار آنهایی نیست که خدا را دارند.
ماه من!
غم و اندوه اگر هم روزی،
مثل باران بارید
یا دل شیشه ای ات
از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست...

با نگاهت به خدا،چتر شادی وا کن:)

وبگو با دل خود:
که خدا هست،