شاملو شاعری فراتر از شعر سپید

شاملو شاعری فراتر از شعر سپید
15 ساله بودم که نوار کاستی به دستم رسید که در آن یک نفر با صدایی دلپذیر شعری خواند که من بیشتر فکر می کردم نثر است. با آنکه آن شعرخوانی را برای اولین و آخرین بار شنیده بودم هنوز صدای شیوای شعر خواندنش در گوشم طنین‌انداز است:
«درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های تو را دریافته ام
و با لبانت برای همه سخن گفته ام
و دست هایت با دست های من آشناست
و در خلوت روشن با تو گریسته ام
... ».
شاعر و شعرخوان این شعر کسی نبود جز «احمد شاملو».
دوم مرداد 1379 بود که شاعر شعرهای بدون وزن برای همیشه رفت؛ او که سبکی نو در شعر ایران پدید آورد.
احمد شاملو متخلص به «الف بامداد» یکی از شاعران معاصر ایرانی است که مضمون خاص شعرهایش شهرت زیادی در داخل و حتی خارج از کشور دارد.
الف بامداد یا همان احمد شاملو با وجود همه انتقاداتی که به شعرهایش وارد شد، قدرتمندترین شاعریست که توانست شعر بی‌وزن سراید. سیمین بهبهانی غزلسرای بلندآوازه معاصر شاملو را شکارچی زبردست می دانست.
بهبهانی معتقد بود: «استفاده از طنین طبیعی کلمات و تألیف و تلفیق و جابه‌جا چیدن و به کار گرفتن جناس‌های لفظی و صوتی واژه‌ها و حرف‌ها ایجاد تخیل می‌کند. صدا و حالت شکستن، کوبیدن، خروشیدن، جوشیدن و بسیاری از فعالیت‌های انسان یا طبیعت را می‌توان با ایجاد تناسب در ترکیب واژه‌ها عینیت بخشید. شاملو کسی است که قدرتمندانه از این شگرد سود می‌جوید...».