Chapter Seven, S², Part ⁴⁰
Chapter Seven, S², Part ⁴⁰
جیمین فقط با وحشت خیره شده بود تو روح پیرمرد رو به روش.
^ بیا اول آروم باشیم، هوم؟... چطوره.. دیگه اون وردای ناقصی که به زبونت میانو بیان نکنی ها؟..
جیمین بی اعتنا ادامه میداد.
^ تو، همه چیزو یادت نرفته... داری ورد میخونی.. پس یادته که یه شمنی
با شنیده شدن جملات جدید استاد یو، بالاخره متوقف شد.
^ تو یادته که کی هستی نه؟
.
+ آره... یه عوضیه به تمام معنا که از قضا در کنار شمن بودن یه قاتله!
با شنیدن کلماتی که از دهن جیمین بیرون میومد، شوکه شد.
^ ... قاتل؟...
+ البته!!!
فریادش توی اون اتاقک خالی و سفید طنین انداز شد.
+ یه قاتل خودخواه که فقط برای اینکه جون خودشو نجات بده، کلی آدمو کشته و حالا نه تنها نجات پیدا نکرده بلکه باعث شده اون عوضیای سیاه ولش نکنن
^ جیمین... درباره چی حرف میزنی... اصلا یادته چه اتفاقی افتاده؟...
+ البته که یادمه! خوبم یادمه! اون روز نحسو کی یادش میره!؟ همون روزی که یه طلسم نحس به جونم افتاد.. همون روزی که فهمیدم نجات پیدا کردنم فقط یه راه داره اونم اینکه این طلسمو بندازم به جون امپراطور! اما میدونی چی شد؟... بعد ها فهمیدم من این بلارو سر کسی آوردم که با تمام وجودش منو دوست داشته...
خنده ای بلند کرد.
+ برای اینکه خود بی ارزش و بی لیاقتمو نجات بدم، طلسمو انداختم به جون اون. میدونی چیشد؟...
خندید.
+ مرد! من کشتمش! اون طلسم به قدری سنگین بود که امپراطور و تمام خدم و حشمشو زیر پاش له کرد! بعدش میدونی چیشد؟ دیدن ضعیف شدم، دیدن سرگرمی ای دیگه ندارن پس چیکار کنن؟ دوباره برگشتن و افتادن به جون خودم! هر روز میان و دور و برم میپلکن که چی؟ با استفاده از افکار خودم، خودمو بکشن!
استاد یو با تلاش برای درک حرفاش بهش خیره شده بود.
+ میدونی چه اسلحه ای تو این دنیا از همه چیز ترسناک تر و قوی تره؟ افکار! از هزار تا تپانچه قدرتمند تر و از صد تا شمشیر تیز تره! اونا راه استفاده ازشو خوب میدونن... هر دفعه که میان سراغم، به خوبی افکارمو تیز میکنن و روی بدنم میکشن... اونا میخوان با استفاده از خودم، خودمو بکشن! میدونی از چی میترسم؟ از خودم! از اینکه ممکنه هر روز سلاحی تیز تر از قبلی بسازم و بهشون بدم... میدونی چند بار به سرم زدم؟ میدونی چند بار با دستای خودم سرمو محکم فشار دادم؟ ولی فایده نداشت... کارخونه ای که تو ذهنمه جنسش از فولاده! به همین راحتیا خراب نمیشه.. اونام از این خوشحالن! از اینکه هر روز اسلحه ای جدید رو روم امتحان کنن خوشحالن و هر روز با انگیزه ای جدید تر میان سراغم!
استاد یو با درک حرفای جیمین و دیدن اینکه به چه وضعی افتاده، ناخواسته اشکی از چشم هاش غلتید و فرو افتاد...
+... من نمیخواستم اونو بکشم.. فقط میخواستم از وضعیتی که توش بودم فرار کنم... من.. من..
^ جیمینا... تو اصلا نمیدونی قضیه چیه...
+ قضیه؟ قضیه جز اینکه هر روز دارم به خاطر کاری که کردم با افکارم تقاص پس میدم، چی میتونه باشه؟
دستی سمتش برد تا آروم دستشو بگیره.
^ جیمینا..
+ به من دست نزن!!
فریاد دوباره اش باعث شکستن مه های موجود توی فضا شد...
^ اون چیزی که تو فکر میکنی نیست... این موجودات، این اهریمنا.. فقط میخوان با گول زدنت، اول از درون و بعد از بیرون بکشنت.. تو کسی نبودی که راحت تسلیم بشی... و اینم میدونم که خودت نیستی! بزار کمکت کنم هوم؟... بزار با یادآوریه گذشته و نشون دادن واقعیت، مرحمی شم برای تن زخمیت..
+ دیگه کافیه!!!
^ آره دیگه کافیه... دیگه فرار کافیه... دیگه پنهان شدن کافیه... من دلم برای پسرکم تنگ شده.. اون امپراطوری که میگی، بیرون از این اتاق مخفی، دلتنگ دیدن چشمای براق توعه... با تسلیم شدن در برابر طلسمی که با دیدن ضعفت خوشحال میشه، باعث نشو تا ابد حسرت بکشیم...
دیگه کافیه... وقتشه برگردی خونه...
جیمین فقط با وحشت خیره شده بود تو روح پیرمرد رو به روش.
^ بیا اول آروم باشیم، هوم؟... چطوره.. دیگه اون وردای ناقصی که به زبونت میانو بیان نکنی ها؟..
جیمین بی اعتنا ادامه میداد.
^ تو، همه چیزو یادت نرفته... داری ورد میخونی.. پس یادته که یه شمنی
با شنیده شدن جملات جدید استاد یو، بالاخره متوقف شد.
^ تو یادته که کی هستی نه؟
.
+ آره... یه عوضیه به تمام معنا که از قضا در کنار شمن بودن یه قاتله!
با شنیدن کلماتی که از دهن جیمین بیرون میومد، شوکه شد.
^ ... قاتل؟...
+ البته!!!
فریادش توی اون اتاقک خالی و سفید طنین انداز شد.
+ یه قاتل خودخواه که فقط برای اینکه جون خودشو نجات بده، کلی آدمو کشته و حالا نه تنها نجات پیدا نکرده بلکه باعث شده اون عوضیای سیاه ولش نکنن
^ جیمین... درباره چی حرف میزنی... اصلا یادته چه اتفاقی افتاده؟...
+ البته که یادمه! خوبم یادمه! اون روز نحسو کی یادش میره!؟ همون روزی که یه طلسم نحس به جونم افتاد.. همون روزی که فهمیدم نجات پیدا کردنم فقط یه راه داره اونم اینکه این طلسمو بندازم به جون امپراطور! اما میدونی چی شد؟... بعد ها فهمیدم من این بلارو سر کسی آوردم که با تمام وجودش منو دوست داشته...
خنده ای بلند کرد.
+ برای اینکه خود بی ارزش و بی لیاقتمو نجات بدم، طلسمو انداختم به جون اون. میدونی چیشد؟...
خندید.
+ مرد! من کشتمش! اون طلسم به قدری سنگین بود که امپراطور و تمام خدم و حشمشو زیر پاش له کرد! بعدش میدونی چیشد؟ دیدن ضعیف شدم، دیدن سرگرمی ای دیگه ندارن پس چیکار کنن؟ دوباره برگشتن و افتادن به جون خودم! هر روز میان و دور و برم میپلکن که چی؟ با استفاده از افکار خودم، خودمو بکشن!
استاد یو با تلاش برای درک حرفاش بهش خیره شده بود.
+ میدونی چه اسلحه ای تو این دنیا از همه چیز ترسناک تر و قوی تره؟ افکار! از هزار تا تپانچه قدرتمند تر و از صد تا شمشیر تیز تره! اونا راه استفاده ازشو خوب میدونن... هر دفعه که میان سراغم، به خوبی افکارمو تیز میکنن و روی بدنم میکشن... اونا میخوان با استفاده از خودم، خودمو بکشن! میدونی از چی میترسم؟ از خودم! از اینکه ممکنه هر روز سلاحی تیز تر از قبلی بسازم و بهشون بدم... میدونی چند بار به سرم زدم؟ میدونی چند بار با دستای خودم سرمو محکم فشار دادم؟ ولی فایده نداشت... کارخونه ای که تو ذهنمه جنسش از فولاده! به همین راحتیا خراب نمیشه.. اونام از این خوشحالن! از اینکه هر روز اسلحه ای جدید رو روم امتحان کنن خوشحالن و هر روز با انگیزه ای جدید تر میان سراغم!
استاد یو با درک حرفای جیمین و دیدن اینکه به چه وضعی افتاده، ناخواسته اشکی از چشم هاش غلتید و فرو افتاد...
+... من نمیخواستم اونو بکشم.. فقط میخواستم از وضعیتی که توش بودم فرار کنم... من.. من..
^ جیمینا... تو اصلا نمیدونی قضیه چیه...
+ قضیه؟ قضیه جز اینکه هر روز دارم به خاطر کاری که کردم با افکارم تقاص پس میدم، چی میتونه باشه؟
دستی سمتش برد تا آروم دستشو بگیره.
^ جیمینا..
+ به من دست نزن!!
فریاد دوباره اش باعث شکستن مه های موجود توی فضا شد...
^ اون چیزی که تو فکر میکنی نیست... این موجودات، این اهریمنا.. فقط میخوان با گول زدنت، اول از درون و بعد از بیرون بکشنت.. تو کسی نبودی که راحت تسلیم بشی... و اینم میدونم که خودت نیستی! بزار کمکت کنم هوم؟... بزار با یادآوریه گذشته و نشون دادن واقعیت، مرحمی شم برای تن زخمیت..
+ دیگه کافیه!!!
^ آره دیگه کافیه... دیگه فرار کافیه... دیگه پنهان شدن کافیه... من دلم برای پسرکم تنگ شده.. اون امپراطوری که میگی، بیرون از این اتاق مخفی، دلتنگ دیدن چشمای براق توعه... با تسلیم شدن در برابر طلسمی که با دیدن ضعفت خوشحال میشه، باعث نشو تا ابد حسرت بکشیم...
دیگه کافیه... وقتشه برگردی خونه...
- ۱.۸k
- ۲۰ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط