نگاهم می افتد به تقویم روی میز

نگاهم می افتد به تقویم روی میز
باورم نمیشود که روز های پایانی پاییز است
چقدر پاییز امسال زود گذشته و من اصلا متوجه اش نشده ام‌
و چقدر راحت هر چه را که باید این روز ها تجربه اش میکردم از دست داده ام
مثل لذت قدم زدن در خیابان هایی که پُرند از برگ های زرد و نارنجی و لذت شنیدن صدای خش خششان زیر پاهایم
لذت قهوه خوردن در کافه ای که پنجره اش باز میشود به خیابانی که درخت هایش سر به هم‌ساییده اند و تک تک برگهایشان‌ را آرام آرام از دست میدهند
لذت چیدن خرمالو های بر درخت مانده‌ی حیاط پشتی که هیچ کس به آن سر هم‌ نمیزند
لذت بافتن شالگردنی با دست های خودم برای زمستان پیش رو آن هم برای کسیکه باید باشد و نیست
کسیکه نیست تا یادم بیندازد پاییز است ها همان فصلی که عجیب جان میدهد برای ساختن دو نفره هایی ناب و دوست داشتنی و دستم را بگیرد و ببرد هر جایی که بتوانیم آلبوممان را پر کنیم‌ از عکس های دو نفره پاییزی
و من به خودم حق میدهم برای راحت از دست دادن این پاییز
سرم را بالا می آورم و نگاهم را میدوزم به آسمانی که مثل من پاییز امسال را راحت از دست داده است که انگار او هم کسی را کم داشته تا بهش بگوید پاییز است ها آسمان جان پاییزی که هوایش جان میدهد برای یک باران درست و حسابی.
#مهلا_منتظری