پای ما لنگ است و منزل بس دراز

پای ما لنگ است و منزل بس دراز
دست ما کوتاه و خرما بر نخیل
حافظ


وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِی سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»، «هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شده ‏اند مرده مپندار بلكه زنده ‏اند كه نزد پروردگارشان روزى داده مى‏شوند».
در اسلام وقتی كه می‏خواهند مقام كسی يا كاری را بالا ببرند می‏گويند مقام‏ فلان شخص برابر است با مقام شهيد و يا فلان كار اجرش برابر است با اجر شهيد و از معيارهای خوبی و برتری شهيد است.
تمام كسانی كه به بشريت به نحوی خدمت كرده ‏اند، حقی به بشريت دارند ولی هيچكس حقی به اندازه حق شهدا بر بشريت‏ ندارد و به همين جهت هم عكس ‏العمل احساس‌آميز انسان‌ها و ابراز عواطف‏ خالصانه آن‌ها درباره شهدا بيش از ساير گروه‌هاست.
همه گروه‌های خدمت‌گزار ديگر مديون شهدا هستند، شهيد آن كسی است كه با فداكاری و از خودگذشتگی خود و با سوختن و خاكستر شدن خود محيط را برای ديگران مساعد می‏كند.
مثل شهيد مثل شمع است كه خدمتش از نوع سوخته شدن و فانی شدن و پرتو افكندن است، تا ديگران در اين پرتو كه به بهای نيستی او تمام شده‏ بنشينند و آسايش بيابند و كار خويش را انجام دهند.
آری، شهدا شمع‏ محفل بشريتند، سوختند و محفل بشريت را روشن كردند، اگر اين محفل‏ تاريك می‌ماند هيچ دستگاهی نمی‏توانست كار خود را آغاز كند.
مرگی شهادت است كه انسان با توجه‏ به خطرات احتمالی يا ظنی يا يقينی فقط به خاطر هدفی مقدس و انسانی و به‏ تعبير قرآن «فی سبيل الله» از آن استقبال كند.
شهادت، به حكم اينكه عملی آگاهانه و اختياری است و در راه هدفی‏ مقدس است و از هر گونه انگيزه خود گرايانه منزه و مبرا است، تحسين‏‌انگيز و افتخارآميز است و عملی قهرمانانه تلقی می‏شود.
در ميان انواع‏ مرگ و ميرها تنها اين نوع از مرگ است كه از حيات و زندگی برتر، مقدس تر، عظيم تر و فخيم ‏تر است.
استاد شهید مرتضی مطهری❤🌹