زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیستو دلم بس تنگ استباز هم میخندمآنقدر میخندم که غم از روی رود…زندگی باید کردگاه با یک گل سرخگاه با یک دل تنگگاه باید رویید در پس این بارانگاه باید خندید بر غمی بیپایان…