تمام این فاصله ها

تمام این فاصله ها
تمام ِ این تنهایی ها
تمام ِ نداشتن هایت

ای کاش،
خوابی بودند 
شبیه ِ خواب ِ دم ِ صبح

میآمدی
با دستان ِ شبیه اطلسی ات
بیدارم میکردی
میگفتی:
جان ِ دلم، صبح شده است

و من
به بهانه ی رهانیدنم از خوابی سخت
در آغوش میکشیدمت ...

اما حیف،
تو نیستی
و من به واقعی ترین شکل ِ ممکن
اسیر کابوس ِ نداشتن ات شده ام. 
تنهای،
تنهای،
تنـــهـــــــــا !!