### 🖤 **Part 7: طوفانِ کلمات، فروپاشیِ غرور**
### 🖤 **Part 7: طوفانِ کلمات، فروپاشیِ غرور**
صدایِ برخوردِ دستانِ من به سینهی پهنِ او، مثلِ شلیکِ گلوله در سکوتِ مرگبارِ اتاق پیچید.
«من شیءِ تو نیستم، تهیونگ!» فریادم از تهِ گلویم بیرون آمد، در حالی که از شدتِ خشم و درماندگی، تمامِ وجودم میلرزید. «تو فکر میکنی با زندانی کردنِ من، با بستنِ درها و با اون نگاههای ترسناک، میتونی من رو کنترل کنی؟ تو فقط میتونی بدنِ من رو حبس کنی، اما روحیهی من رو... تو حتی نمیتونی به روحیهی من دست بزنی!»
تهیونگ، که تا چند لحظهی پیش مثلِ یه کوهِ لرزان و بیحرکت بود، تکانی خورد. نگاهِ سرد و بیروحش برای اولین بار، مثلِ جرقهای به بنزین، شعلهور شد. اون ضربهی من، لایهی نازکِ کنترلشدهی اون رو پاره کرد.
او با سرعتی که چشمهایم توانِ دنبال کردنش را نداشت، دوباره به من هجوم آورد. این بار نه برایِ حبس کردن، بلکه برایِ نشان دادنِ تمامِ وحشتی که در وجودش پنهان بود. دو دستش را دو طرفِ سرم، روی دیوارِ چوبی محکم کرد و با صدایی که از شدتِ خشم میلرزید، روبرویم ایستاد.
«روح؟» پوزخند تلخی زد که بیشتر شبیه به یک زخم بود. «تو از روح حرف میزنی النا؟ تو واقعاً فکر میکنی توی این دنیایی که من توش نفس میکشم، جایی برای "روحِ پاک" وجود داره؟ من دنیای تو رو سیاه کردم، من مرزهای تو رو از بین بردم... تو الان دیگه اون دخترِ بیآلایشِ چند روز پیش نیستی. تو الان بخشی از سایههای منی!»
اشکهایم، که از خشم و درماندگی در چشمهایم جمع شده بودند، بالاخره سرازیر شدند. اما این بار، نه از ترس، بلکه از حسِ بیعدالتی.
«تو هم مثلِ همهی اونا هستی...» هقهقم میانِ کلمات گم شد. «فقط تفاوتت اینه که تو میدونی چطور با من بازی کنی. تو از ترسِ من تغذیه میکنی، تهیونگ. تو از اینکه بدونی من چقدر ازت میترسم، لذت میبری!»
ناگهان، سکوتی سنگین اتاق را فرا گرفت. التهابِ نفسهایمان، تنها صدایی بود که در فضا شنیده میشد. تهیونگ، که انگار تازه متوجهِ چیزی شده باشد، عقب کشید. نگاهش از خشم، به چیزی شبیه به «درد» تغییر کرد. نگاهی که انگار داشت به آیینهی شکسته شدهی خودش خیره میشد.
او دستش را از روی دیوار برداشت و با بیحالی به سمتِ پنجرهی بزرگِ اتاق رفت. پشتِ سرِ من، با صدایی که حالا بمتر و خستهتر از همیشه بود، گفت: «فکر میکنی من از این تفاوت لذت میبرم؟ فکر میکنی من دوست دارم هر بار که به چشمهایت نگاه میکنم، فقط انعکاسِ ترسم رو توی اونها ببینم؟»
او برگشت و چرخید. نورِ کمِ ماه از پشتِ پردههای سنگین، نیمرخِ خسته و تاریکِ او را روشن میکرد.
«من دارم سعی میکنم ازت محافظت کنم، النا. از دنیایی که اگه بفهمه تو کی هستی، تیکه تیکهات میکنه. اما تو... تو فقط میبینی که من چطور دارم تو رو خفه میکنم، بدون اینکه بفهمی من دارم با چنگ و دندان جلویِ اون دنیا رو میگیرم.»
او چند قدم به من نزدیک شد، اما این بار، فاصلهی سنگینِ قدرت، بینمان بود. او دیگر آن هیولایِ بیرحم نبود، بلکه مردی بود که زیرِ بارِ سنگینِ پادشاهیِ خودش، داشت له میشد.
«ترسم از تو نیست، النا...» او با صدایی که انگار از اعماقِ خاک بیرون میآمد، زمزمه کرد. «ترسم از اینه که اگه یه روز دستم رو ازت بکشم، تو همون لحظه توی این تاریکی گم بشی... و من دیگه نتونم پیدات کنم.»
من در اون لحظه، بینِ دو تا پرتگاه گیر کرده بودم: یا باید به این مردِ زخمی نزدیک میشدم و توی تاریکیاش غرق میشدم، یا باید از او فرار میکردم و به تنهایی با طوفانهای بیرون روبرو میشدم.
صدایِ برخوردِ دستانِ من به سینهی پهنِ او، مثلِ شلیکِ گلوله در سکوتِ مرگبارِ اتاق پیچید.
«من شیءِ تو نیستم، تهیونگ!» فریادم از تهِ گلویم بیرون آمد، در حالی که از شدتِ خشم و درماندگی، تمامِ وجودم میلرزید. «تو فکر میکنی با زندانی کردنِ من، با بستنِ درها و با اون نگاههای ترسناک، میتونی من رو کنترل کنی؟ تو فقط میتونی بدنِ من رو حبس کنی، اما روحیهی من رو... تو حتی نمیتونی به روحیهی من دست بزنی!»
تهیونگ، که تا چند لحظهی پیش مثلِ یه کوهِ لرزان و بیحرکت بود، تکانی خورد. نگاهِ سرد و بیروحش برای اولین بار، مثلِ جرقهای به بنزین، شعلهور شد. اون ضربهی من، لایهی نازکِ کنترلشدهی اون رو پاره کرد.
او با سرعتی که چشمهایم توانِ دنبال کردنش را نداشت، دوباره به من هجوم آورد. این بار نه برایِ حبس کردن، بلکه برایِ نشان دادنِ تمامِ وحشتی که در وجودش پنهان بود. دو دستش را دو طرفِ سرم، روی دیوارِ چوبی محکم کرد و با صدایی که از شدتِ خشم میلرزید، روبرویم ایستاد.
«روح؟» پوزخند تلخی زد که بیشتر شبیه به یک زخم بود. «تو از روح حرف میزنی النا؟ تو واقعاً فکر میکنی توی این دنیایی که من توش نفس میکشم، جایی برای "روحِ پاک" وجود داره؟ من دنیای تو رو سیاه کردم، من مرزهای تو رو از بین بردم... تو الان دیگه اون دخترِ بیآلایشِ چند روز پیش نیستی. تو الان بخشی از سایههای منی!»
اشکهایم، که از خشم و درماندگی در چشمهایم جمع شده بودند، بالاخره سرازیر شدند. اما این بار، نه از ترس، بلکه از حسِ بیعدالتی.
«تو هم مثلِ همهی اونا هستی...» هقهقم میانِ کلمات گم شد. «فقط تفاوتت اینه که تو میدونی چطور با من بازی کنی. تو از ترسِ من تغذیه میکنی، تهیونگ. تو از اینکه بدونی من چقدر ازت میترسم، لذت میبری!»
ناگهان، سکوتی سنگین اتاق را فرا گرفت. التهابِ نفسهایمان، تنها صدایی بود که در فضا شنیده میشد. تهیونگ، که انگار تازه متوجهِ چیزی شده باشد، عقب کشید. نگاهش از خشم، به چیزی شبیه به «درد» تغییر کرد. نگاهی که انگار داشت به آیینهی شکسته شدهی خودش خیره میشد.
او دستش را از روی دیوار برداشت و با بیحالی به سمتِ پنجرهی بزرگِ اتاق رفت. پشتِ سرِ من، با صدایی که حالا بمتر و خستهتر از همیشه بود، گفت: «فکر میکنی من از این تفاوت لذت میبرم؟ فکر میکنی من دوست دارم هر بار که به چشمهایت نگاه میکنم، فقط انعکاسِ ترسم رو توی اونها ببینم؟»
او برگشت و چرخید. نورِ کمِ ماه از پشتِ پردههای سنگین، نیمرخِ خسته و تاریکِ او را روشن میکرد.
«من دارم سعی میکنم ازت محافظت کنم، النا. از دنیایی که اگه بفهمه تو کی هستی، تیکه تیکهات میکنه. اما تو... تو فقط میبینی که من چطور دارم تو رو خفه میکنم، بدون اینکه بفهمی من دارم با چنگ و دندان جلویِ اون دنیا رو میگیرم.»
او چند قدم به من نزدیک شد، اما این بار، فاصلهی سنگینِ قدرت، بینمان بود. او دیگر آن هیولایِ بیرحم نبود، بلکه مردی بود که زیرِ بارِ سنگینِ پادشاهیِ خودش، داشت له میشد.
«ترسم از تو نیست، النا...» او با صدایی که انگار از اعماقِ خاک بیرون میآمد، زمزمه کرد. «ترسم از اینه که اگه یه روز دستم رو ازت بکشم، تو همون لحظه توی این تاریکی گم بشی... و من دیگه نتونم پیدات کنم.»
من در اون لحظه، بینِ دو تا پرتگاه گیر کرده بودم: یا باید به این مردِ زخمی نزدیک میشدم و توی تاریکیاش غرق میشدم، یا باید از او فرار میکردم و به تنهایی با طوفانهای بیرون روبرو میشدم.
- ۸۲
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط