سناریو بلولاک/قفل آبی

سناریو بلولاک/قفل آبی
پارت ۲ :وقتی باهاشون رفتیم کمپ
بعدشم یدونه از درخواستیتونو میزارم
راستییی لایکا بره بالای ۲۰ تا


🌧️ نیمه‌شب —
نصفه‌شبه.
اول یه تق… بعد صدای بارون.
چند ثانیه بعد، بارون شدید می‌شه.
از چادرها صدا میاد:
Nagi Seishiro:
«اَههه… چرا بارون…»
Reo Mikage:
«چادر من نشت می‌دههه ایخدااا!»
Bachira Meguru:
«باحالهههه—»
یه رعد و برق محکم
همه از چادر می‌زنن بیرون.
همه زیر بارون جمع شدین، چراغ‌قوه‌ها روشن.
تو یهو خشکت می‌زنه.
بین درختا، یه سایه‌ی عجیب تکون می‌خوره.
قدش نامشخص، انگار نگاه می‌کنه.
تو با صدای لرزون:
«و...وایییی پشمام ریختهههه عرررررررر… اون چه کوفتیههههه؟؟»
همزمان:
Hyoma Chigiri:
«…منم دیدم.»
Yoichi Isagi:
«اونجا یه چیزی حرکت کرد.»
Itoshi Rin اخمو ولی جدی:
«همه بیاید عقب.»
Michael Kaiser:
«نه نه نه، من با جن کمپ نمی‌کنم.»(مود کایزرو خیلی دوس دارم☻️😂)
یه رعد دیگه.
Itoshi Sae سریع تصمیم می‌گیره:
«همه. یه جا. الان.»
یه چادر اضطراری بزرگ رو سریع برپا می‌کنن.
همه خیس، نفس‌نفس‌زنان، می‌ریزن تو.
فضا شلوغه، صداها قاطی:
Otoya Eita:
«منو له نکنید!»
Hiori Yo آروم:
«چراغو کم کنید.»
Ness:
«کایزر، این امنه؟»
کایزر:
«هیچی امن نیست!»(قربون دلداری دادنت☻️👈👉)
سکوت همه جارو گرفته تا اینکه
سائه:
«تا صبح همین‌جا می‌مونیم.»
رین:
«نوبتی بیدار.»
ناگی:
«من می‌خوابم.»
همه می‌خندن، ولی هنوز جو یه حالت ترس و داره.
💤 تو وسط چادر جا می‌گیری.
یه سمتت ایساگی نشسته که حواسش به همه‌چیه
اون‌طرف چیگیری پتو می‌ده
کمی جلوتر رئو وسایل رو مرتب می‌کنه
سائه نزدیک ورودی نشسته، بیداره
رین پشت به دیواره، مراقب بقیه
کایزر غر می‌زنه ولی همون نزدیکیه
ناگی همون لحظه خوابش برده.
باچیرا پچ‌پچ می‌کنه: «اگه اومد، باهاش دوست می‌شم»
تو پتو رو می‌کشی روی خودت، هنوز قلبت تنده.
ایساگی آروم:
«الان امنه.»(انشالا)
صدای بارون آروم‌تر می‌شه.
چادر گرم، شلوغ، ولی حس تنها نبودن داره.
چشمت کم‌کم سنگین می‌شه…🌙



🌫️ داخل چادر ... چند دقیقه بعد

بارون تقریباً آروم شده،
ولی صدای چک‌چک نم هنوز میاد.

تقریباً همه بیدارن.
هیچ‌کس نخوابیده، فقط صداها کمتر شده.

چشمت داره سنگین می‌شه…
سرت یه ذره می‌افته جلو.

ناخودآگاه برمی‌گردی به دیوار پشت سرت.

و—

یه سایه.
دوباره همون تصویر.
یه چیزی شبیه عروسک آویزون که انگار مستقیم زل زده بهتون.

قلبت می‌ریزه.

تو با صدای بلند:
«وایییییییی! باز دیدمش!!»

همه یکهو جا می‌خورن.

تو می‌پری سرپا، دستات می‌لرزه:
«یعنی چییی؟! یکی داره ایسگامونو می‌کنه؟؟»




واکنش‌ها — همزمان

Itoshi Rin سریع می‌ایسته:
«کجاست؟»

Itoshi Sae جدی و تیز:
«همه ساکت. نشون بده.»

Michael Kaiser عصبی:
«این دیگه شوخی نیست.»

Isagi Yoichi چراغ‌قوه رو می‌گیره بالا.
نور می‌افته روی دیوار.

همه می‌بینن.
دیگه فقط تو نیستی.

Chigiri Hyoma:
«این… عروسکه.»

Reo Mikage زیر لب:
«یکی عمداً گذاشته.»



تو می‌زنی بیرون

قبل از اینکه کسی جلوتو بگیره—

تو با عصبانیت:
«بسّه دیگه.»

پتو می‌افته زمین.
می‌زنی بیرون از چادر.

هوا سرده و زمین خیس


چراغ‌قوه رو می‌گیری سمت دیوار بیرونی.

عروسک از یه شاخه آویزونه.
نخ نازک.
کارِ یه آدمه، نه جن.

تو عروسکو می‌کَنی.

دندونات رو هم فشار دادی.

چشم می‌گردونی اطراف.

و

یه نفر پشت درخت‌ها،
هنوز کامل نرفته.

تو بدون مکث میری سمتش.
تو:
«خوشحالی؟ نه حالا خوشحالی؟»
عروسکو می‌کوبی به صورتش.(دلم خنک شد)
طرف جا می‌خوره.
داد می‌زنه: «دیونه‌ای؟!»
تو با داد میگی:من دیوونم مرتیکه؟؟برو خودتو به یه دکتر نشون بده با این کارات.
تو هلش می‌دی عقب.
اونم هل می‌ده.

چند ثانیه دعوا بالا می‌گیره؛
اون می‌خواد در بره،ولی یه کتکی ازت میخوره بلاخره .

آخرش فحش می‌ده و می‌دوه می‌ره تو تاریکی.

چند ثانیه بعد
رین اولین نفریه که می‌رسه.
نفس‌نفس‌زنان.
رین:
«کی بود؟»
سائه پشت سرش، صورتش جدیه:
«گفتم شوخی نیست.»
کایزر با عصبانیت:
«اگه دوباره پیداش کنم—»
ایساگی نگاهت می‌کنه:
«حالت خوبه؟»
چیگیری پالتوتو می‌گیره:
«سردته، بیا تو سرما میخوریا دختر.»
باچیرا عصبی ولی هیجانی:
«دیدی؟ گفتم آدمه!»

ناگی تازه رسیده، گیج:
ها...چیشد بلاخره؟؟؟!!

همه برمی‌گردین داخل.

رین رو به تو، خیلی کوتاه:
«کار درستی کردی.»

کایزر پوزخند عصبی:
حرومزاده...
«ولی دیگه تنهایی بیرون نرو.»

تو هنوز نفست تنده.
و دستاتو مشت کردی و عصبی ای.

ایساگی آروم:
«تموم شد. الان دیگه امنه.»

همه دوباره می‌شینن.
نزدیک‌تر از قبل.
بارون کامل قطع شده.
ولی هیچ‌کس دیگه نمی‌خوابه.
پایان...

خببب امیدوارم خوشتون اومده باشه .
لایک و کامنت و فالو یادتون نرهههه.
الانم یه درخواستیتونو میزارم .~♡