رفتار درمانی

از کتاب دائرةالمعارف عرفانی جلد اول
(رفتار درمانی)
رفتار درمانی در معنای حقیقی صورتی از عرفان درمانی و خود درمانی است. زیرا آنچه که بر ما رفته است ما را بیمار و گرفتار و معذب ساخته است پس بایستی از راه رفته بازگردیم تا آن عذاب را نیز بازگردانیم. رفتارهای ما باعث گرفتاریهای ما شده است پس بایستی از این رفتارها باز گردیم . و این مستلزم خودشناسی است که کدامیک از سلسله رفتارهای ما موجب بدبختی ما شده است . کدام دسته از تهمت‌های ناحق و یا تجاوز به حقوق دیگران و یا ایجاد اکراه و زور در دین و اخلاق و یا خود فروشی و خیانت به اعتقادات خودمان زمینه ساز گرفتاریهای ما گشته است. بایستی زمینه‌ها را شناخت و مسیر را تغییر داد. این امری واجب است بخصوص اینکه اگر به حیات پس از مرگ باور داشته باشیم که عذابهای باطنی ما پس از مرگمان نیز با ما خواهند بود زیرا بهمراه نفس و روان ما باقی می‌مانند. پس تا زمانیکه امکان جبران داریم بهتر است با رفتارهای درست رفتارهای نادرست خود را جبران کنیم. در قرآن می خوانیم که : آنکه در این دنیا در عذاب است در آخرت عذابش شدیدتر است و بالعکس . و کافران در آن روز می‌گویند ای کاش یکبار دگر به دنیا باز می‌گشتیم تا عذابهای خود را جبران می نمودیم و به آنها شود که بارها مهلت داده شدید ولی بر کفر خود افزودید و این بار هم چنین خواهید کرد. ولی تا افکار خود را اصلاح نکنیم نمی‌توانیم رفتار خود را اصلاح کنیم و حداکثر ریاکارتر می شویم .پس رفتار درمانی مستلزم افکار درمانی است.
تألیف:«استاد علی اکبر خانجانی»