بعضی روزها بالقوه جمعه هستن، حتی اگه جمعه نباشن. یعنی اصل

بعضی روزها بالقوه جمعه هستن، حتی اگه جمعه نباشن. یعنی اصلا لازم نیست تقویم رو نگاه کنی یا از کسی بپرسی. همین که هوای یه موزیک خاطره‌انگیز می‌زنه به سرت، همین که یه شعر رو مثل دیوونه ها صدبار توی ذهنت می‌خونی، همین که تا چشمات رو می‌بندی، حس می‌کنی یه نفر داره نگات می‌کنه، همین که دلت می‌خواد یه نفر رو بغل کنی...
همه‌ی اینا یعنی اون روز جُمعَس.

اینجور وقتها خودت یه جا هستی، دلت یه جای دیگه. اصلا همین موقع هاست که می‌فهمی باید بزنی بیرون. انگار کفشات جلوی پات جفت می‌شن، راه جلوت باز می‌شه و یه چیزی تو رو می‌کشه بیرون.
به یه خیابون خلوت.
یه کافه‌ی ساکت.

«آقا ببخشید؛ دو تا اسپرسو لطفا».
یکی برای خودت ، یکی برای دلتنگیت.

بعد دستت رو می‌ذاری زیر چونَت، خیره می‌شی به تابلوی تهِ راهرو و حواست رو می‌ندازی وسط یه خاطره‌ی قدیمی، از یه عزیزِ همیشگی.

کی می‌دونه چند نفر، چند شب، تنهاییشون رو، روی تن خیابونا ریختن؟
کی می‌دونه خیابونا بغض چند نفر رو دیدن و به روی خودشون نیاوردن؟
کی می‌دونه این خیابونا چند نفر رو دیدن که رفتن و هیچوقت نرسیدن؟

من مطمئنم که آدم، باید یه نفر رو برای نرسیدن داشته باشه، که از حجم نبودنش به خیابون بزنه، به جاش قهوه سفارش بده، دونه به دونه خاطراتش رو مرور کنه و با هر اشکی که می‌ریزه، از مازوخیسم دوست‌داشتنیش لذت ببری.