دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد
روزگار غریبی ست نازنین
روزگار غریبی ست نازنین
و عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
روزگار غریبی ست نازنین
روزگار غریبیست نازنین
و در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سوخت وار سرود
و شعر فروزان می دارند
به اندیشیدن خطر مکن
روزگار غریبی ست
آن که بر در می کوبد
شباهنگام به کشتن چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
آنک قصابانند بر گذرگاهها
مستقربا کنده و ساتوری خون آلود
و تبسم را بر لبها جراحی می کنند
و ترانه را بر دهان کباب قناری بر آتش سوسن و یاس
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد