*حجاب برترین آزادی*

*حجاب برترین آزادی*

زن بخاطر لطافتی که دارد , نباید به دستهای خشن کامجویان دیو سیرت که نقاب مهربانی و عشق بر چهره دارند ,پژمرده شود تا پس از آنکه گل عصمتش را چیدند او را دور اندازند , یا زیر پایشان له کنند . زن بخاطر عصمتی که دارد و میراث دار پاکی مریم است , نباید بازیچه هوس , و آلوده به ویروس گناه گردد . گوهر عفاف و پاکی کم ارزش تر از طلا و پول و محصول باغ و وسایل خانه نیست . دزدان ایمان غارتگران شرف نیز فراوانند.
اگر برای ایمنی از خطر ها و آسودگی از مزاحمان , خود را بپوشانی , نه کسی ایراد می گیرد و نه اگر هم ایراد بگیرد , اعتنا می کنی , چرا که سخنش را بی منطق و نا آگاهانه می دانی . اینکه می گویند (دل باید پاک باشد) بهانه ای برای گریز جاهلانه از همین مصونیت است و آویختن به شاخه لاقیدی , و گرنه از دل پاک جز نگاه و رفتار پاک نباید بر خیزد . ظاهر آیینه باطل است و از کوزه همان برون تراود که در اوست.
زن بخاطر ارزش و کرامتی که دارد باید محفوظ بماند و خود را حراج نکند . در بازار سوداگران شهوت ,این سادگی و خامی است که کسی خود را در معرض دید و تماشای نگاههای مسموم و چشم های ناپاک قرار دهد و به دلبری و جلوه گری بپردازد و خیال کند بیماردلان و رهزنان عفاف را به وسوسه نمی اندازد و از زهر گناهها ونیش پشه های در امان می ماند.
بعضی نگاهها ویروس گناه منتشر می کند و بعضی چهره ها حشره مزاحمت جمع می کند . خراب کردن همه دیوار ها و برداشتن همه پرده ها و باز گذاشتن همه پنجره ها نشانه تیره اندیشی است , نه روشنفکری ,علامت جاهلیت است نه تمدن.
میگویی نه? به کسانی نگاه کن که پس از رسوایی و بی آبرویی ,با دودست پشیمانی بر سر خویش میزنند و بر جهالت خود لعنت می فرستند . کسی که از جماعت رسوا نگریزد رسوای جماعت می شود.
آن که ایمان را لقمه ای می فروشد , آن که یوسف زیبایی را به چند سکه قلب عوض میکند , آنکه کودک عفاف را جلوی صدها گرگ گرسنه می برد و به تماشا می گذارد , روزی هم پشت دیوار ندامت , اشک حسرت بر دامن خواهد ریخت و در آخرت هم به آتش بی پروا خود خواهد سوخت .
از اول که جامعه عفاف , سفید و شفاف است , نباید گذاشت چرکابه گناه بر آن بنشیند . از اول باید مواظب بود که این کاسه چینی نشکند و این جام بلورین ترک بر ندارد . از اول نباید به پای بیگانه اجازه ورود به مزرعه نجابت داد تا بوته های نورس عصمت را لگدمال نکند . ولی گریه بی حاصل است و بی ثمر , وقتی که شاخه شکست و گل چیده شد .