{معماری دوره اسلامی}

{معماری دوره اسلامی}



پلها

پلها و آب بندها از بناهای غیرمذهبی هستند که در ادوار گذشته در مسیر جاده های کاروانی، راهها و روی رودها ایجاد شده اند. مهمترین پلها در مسیر جاده های کاروانی و جاهایی که طغیان آب رودخانه ها غیرقابل کنترل بوده، بنا شده اند. از دوران بسیار کهن، هنگامی که بشر توانست آب را مهار کند و مسیر آن را مشخص سازد و از تنه ی درختان برای عبور و مرور از عرض رودخانه استفاده کند، کار پل سازی آغاز شده است.
معماران ایرانی در احداث پلها علاوه بر تسهیل امر عبور و مرور، ایجاد آب بندها را در نظر داشته اند. مشاهده ی قدیمترین پلها یعنی پل بر دیده از دوره ی هخامنشیان در جلگه ی مرودشت، بیستون در کرمانشاه از دوره ساسانیان، بند امیر در فارس از دوره ی آل بویه و پل خواجوی اصفهان، مؤید این نکته است که معماران در امر پل سازی علاوه بر گذر از رودخانه به ذخیره کردن آب نیز توجه داشته اند.
ایران در دوره ی باستان و دوره ی اسلامی سهم قابل توجهی در توسعه ی پل سازی - از قرن هشتم ق.م. تاکنون - به عهده داشته است. بقایای پلها و سدها نشان دهنده ی نوع معماری آن زمان است. ذوق و سلیقه ی معماران ایرانی در تزیین پلها نیز قابل توجه است؛ بعضی از پلها دارای تزیینات آجرکاری و کاشیکاری است (مانند پل خواجوی اصفهان).



{مجله کوردان مانا}