«فَلَمَّا جَاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِندِنَا قَالُوا لَوْلَ
«فَلَمَّا جَاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِندِنَا قَالُوا لَوْلَا أُوتِيَ مِثْلَ مَا أُوتِيَ مُوسَىَ أَوَلَمْ يَكْفُرُوا بِمَا أُوتِيَ مُوسَىَ مِن قَبْلُ قَالُوا سِحْرَانِ تَظَاهَرَا وَقَالُوا إِنَّا بِكُلٍّ كَافِرُونَ»
ولی هنگامی که حقّ از نزد ما برای آنها آمد گفتند: «چرا مثل همان چیزی که به موسی داده شد به این پیامبر داده نشده است؟!» مگر بهانه‌جویانی همانند آنان، معجزاتی را که در گذشته به موسی داده شد، انکار نکردند و گفتند: «این دو نفر [= موسی و هارون] دو ساحرند که دست به دست هم داده‌اند (تا ما را گمراه کنند) و ما به هر دو کافریم»؟!
(سوره مبارکه قصص، آیه ۴۸)
تفسیر:
سپس، به بهانه جوئى هاى آنها اشاره مى کند که آنها بعد از ارسال رسل نیز، دست از بهانه گیرى برنداشتند و باز به راههاى انحرافى خود ادامه دادند، مى گوید: هنگامى که حق، از نزد ما براى آنها آمد، گفتند: چرا به این پیامبر، مثل همان چیزى که به موسى داده شد، اعطا نگردیده است؟! (فَلَمّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا لَوْلا أُوتِیَ مِثْلَ ما أُوتِیَ مُوسى).
چرا عصاى موسى در دست او نیست؟ چرا یدبیضاء ندارد؟ چرا دریا براى او شکافته نمى شود؟ چرا دشمنانش غرق نمى شوند؟ چرا و چرا؟!
قرآن، به پاسخ این بهانه جوئى پرداخته، مى گوید: مگر بهانه جویانى همانند اینها، معجزاتى را که در گذشته به موسى داده شد، انکار نکردند؟! (أَ وَ لَمْ یَکْفُرُوا بِما أُوتِیَ مُوسى مِنْ قَبْلُ). مگر نگفتند: این دو (موسى و هارون) دو نفر ساحرند که دست به دست هم داده اند، (تا ما را گمراه کنند) و ما به هر کدام از آنها کافریم! (قالُوا سِحْرانِ تَظاهَرا وَ قالُوا إِنّا بِکُلّ کافِرُونَ).
تعبیر به سِحْران، با این که قاعدتاً ساحران باید گفته شود براى شدتِ تأکید است; چرا که عرب، وقتى در مورد کسى مؤکداً سخن مى گوید او را عین عدالت یا ظلم و یا سحر مى شمرد.این احتمال نیز وجود دارد که مراد از سِحْران ، دو معجزه بزرگ موسى عصا و ید بیضاء باشد
و اگر گفته شود که این انکارها مربوط به فرعونیان کفر پیشه است، چه ارتباطى با مشرکان مکّه دارد؟ پاسخ آن روشن است و آن اینکه منظور این است که مسأله بهانه جوئى، چیز تازه اى نیست، اینها همه از یک قماشند و سخنانشان شباهت زیادى به هم دارد و خط و روش و برنامه آنها یکى است.
تفسیر روشن آیه فوق، همان بود که گفتیم
(تفسیر نمونه/ ذیل آیه ۴۸ سوره مبارکه قصص)
ولی هنگامی که حقّ از نزد ما برای آنها آمد گفتند: «چرا مثل همان چیزی که به موسی داده شد به این پیامبر داده نشده است؟!» مگر بهانه‌جویانی همانند آنان، معجزاتی را که در گذشته به موسی داده شد، انکار نکردند و گفتند: «این دو نفر [= موسی و هارون] دو ساحرند که دست به دست هم داده‌اند (تا ما را گمراه کنند) و ما به هر دو کافریم»؟!
(سوره مبارکه قصص، آیه ۴۸)
تفسیر:
سپس، به بهانه جوئى هاى آنها اشاره مى کند که آنها بعد از ارسال رسل نیز، دست از بهانه گیرى برنداشتند و باز به راههاى انحرافى خود ادامه دادند، مى گوید: هنگامى که حق، از نزد ما براى آنها آمد، گفتند: چرا به این پیامبر، مثل همان چیزى که به موسى داده شد، اعطا نگردیده است؟! (فَلَمّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا لَوْلا أُوتِیَ مِثْلَ ما أُوتِیَ مُوسى).
چرا عصاى موسى در دست او نیست؟ چرا یدبیضاء ندارد؟ چرا دریا براى او شکافته نمى شود؟ چرا دشمنانش غرق نمى شوند؟ چرا و چرا؟!
قرآن، به پاسخ این بهانه جوئى پرداخته، مى گوید: مگر بهانه جویانى همانند اینها، معجزاتى را که در گذشته به موسى داده شد، انکار نکردند؟! (أَ وَ لَمْ یَکْفُرُوا بِما أُوتِیَ مُوسى مِنْ قَبْلُ). مگر نگفتند: این دو (موسى و هارون) دو نفر ساحرند که دست به دست هم داده اند، (تا ما را گمراه کنند) و ما به هر کدام از آنها کافریم! (قالُوا سِحْرانِ تَظاهَرا وَ قالُوا إِنّا بِکُلّ کافِرُونَ).
تعبیر به سِحْران، با این که قاعدتاً ساحران باید گفته شود براى شدتِ تأکید است; چرا که عرب، وقتى در مورد کسى مؤکداً سخن مى گوید او را عین عدالت یا ظلم و یا سحر مى شمرد.این احتمال نیز وجود دارد که مراد از سِحْران ، دو معجزه بزرگ موسى عصا و ید بیضاء باشد
و اگر گفته شود که این انکارها مربوط به فرعونیان کفر پیشه است، چه ارتباطى با مشرکان مکّه دارد؟ پاسخ آن روشن است و آن اینکه منظور این است که مسأله بهانه جوئى، چیز تازه اى نیست، اینها همه از یک قماشند و سخنانشان شباهت زیادى به هم دارد و خط و روش و برنامه آنها یکى است.
تفسیر روشن آیه فوق، همان بود که گفتیم
(تفسیر نمونه/ ذیل آیه ۴۸ سوره مبارکه قصص)
- ۱۰۳
- ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
