هرگاه پیش از فرستادن پیامبری مجازات و مصیبتی بر اثر اعم

هرگاه (پیش از فرستادن پیامبری) مجازات و مصیبتی بر اثر اعمالشان به آنان می‌رسید، می‌گفتند: «پروردگارا! چرا رسولی برای ما نفرستادی تا از آیات تو پیروی کنیم و از مؤمنان باشیم؟!»
(سوره مبارکه قصص، آیه ۴۷)
تفسیر:
از آنجا که در آیات گذشته، سخن از ارسال پیامبر(صلى الله علیه وآله) به عنوان انذار کننده و بیم دهنده بود، در آیه مورد بحث، به لطفى که بر وجود پیامبر(صلى الله علیه وآله)مترتب است، اشاره کرده، مى گوید: هر گاه ما، پیش از فرستادن پیامبرى، آنها را به خاطر اعمالشان مجازات مى کردیم، مى گفتند: پروردگارا! چرا رسولى براى ما نفرستادى، تا آیات تو را پیروى کنیم و از مؤمنان باشیم اگر به خاطر این نبود، مجازات آنها، به جهت اعمال و کفرشان، حتى نیاز به ارسال پیامبر نداشت (وَ لَوْلا أَنْ تُصِیبَهُمْ مُصِیبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ فَیَقُولُوا رَبَّنا لَوْلا أَرْسَلْتَ إِلَیْنا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آیاتِکَ وَ نَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ).
🌺🌺🌺
در حقیقت، آیه، اشاره به این نکته مى کند که راه حق روشن است و هر عقلى، حاکم به بطلان شرک و بت پرستى است، و زشتى بسیارى از اعمال آنها، همچون مظالم و ستم ها، از مستقلات حکم عقل مى باشد، و حتى بدون فرستادن پیامبران در این زمینه، مى توان آنها را مجازات کرد، ولى خداوند، حتى در این قسمت که حکم عقل در آن، واضح و روشن است، براى اتمام حجت و نفى هر گونه عذر، پیامبران را با کتاب هاى آسمانى و معجزات مى فرستد; تا کسى نگوید: بدبختى ما به خاطر نبودن راهنما بود، اگر رهبر الهى داشتیم، اهل هدایت و نجات بودیم
به هر حال، این آیه از آیاتى است که دلالت بر لزوم لطف، از طریق ارسال پیامبران دارد و نشان مى دهد که سنتِ خداوند، بر این است که، قبل از ارسال پیامبر، هیچ امتى را به خاطر گناهانشان مجازات نکند، همان گونه که در سوره نساء آیه 165 نیز مى خوانیم: رُسُلاً مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ لِئَلاّ یَکُونَ لِلنّاسِ عَلَى اللّه حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ کانَ اللّه عَزِیزاً حَکِیماً: ما پیامبرانى فرستادیم، که بشارت دهنده و بیم دهنده بودند، تا براى مردم، بعد از این پیامبران، حجتى باقى نماند، و خداوند، توانا و حکیم است
(تفسیر نمونه/ ذیل آیه ۴۷ سوره‌ مبارکه قصص)