روز به روز بى احساس تر میشويم؛

روز به روز بى احساس تر میشويم؛
روز به روز دل‌سردتر،
روز به روز اعتمادمان نسبت به آدم‌هاى اطراف‌مان كم‌رنگ و كم‌رنگ تر میشود.
ما بى آنكه خودمان با خبر باشيم ديوارهايى شده ايم براى نوشتن يادگارى آدم‌ها،
آدم‌هاى بلاتكليفى كه خودشان نمی دانند از زندگى چه ميیخواهند، از صبح كه چشم باز می كنند تا سياهى شب، به جاى زندگى كردن، به جاى دوست داشتن، به جاى عاشقى كردن، روزمرگى میكنند و روزمرگى.
آدم‌هايى كه حتى برایشان مهم نيست روى كدام ديوار می نويسند.

علی قاضی نظام