شبهای خانه ی پدربزرگ زیبابود...

شبهای خانه ی پدربزرگ زیبابود...
ماگذشتیم و گذشت روزهای خوبمان...
اینروزهاماه مثل قبل نورانی نیست...
شب هادیگرتماشایی نیست...
درخت نارنج گوشه ی حیاط...
دیگرمتحمل تاب بازی نیست...
حیاط خانه ی ما بزرگ بود...و عصرهاپروانه هاروی نارنج ها زیبابودند...باغچه تماشایی بود...
تابستان هاکرم هاراازخاک باغچه بیرون می آوردیم و به ماهیگیری میرفتیم...
آنروزهاپدربزرگ بداخلاقی میکرد...
مادربزرگ دعوامیکرد...عمه دلجویی میکرد...دخترعمه نوازش میکرد...پسرعمه شیطانی و بلبل زبانی میکرد...
دخترعمومرحم رازم بود...
عموبهترین مردزندگیم بود...
پسرعموبرادرعزیزم بود...
اماااااا...حالا...
پدربزرگ رفت ومادربزرگ تنهاشد...
عمه رفت دل ها کینه ای شد...
دخترعمه رفت و نوازش ها کوتاه شد...
پسرعمه رفت وشیطانی هایش حسرت شد...
دخترعموازمن برای همیشه دورشد...
عموبامادشمن شد...
پسرعموهم که غریبه شد...
بعداینهازندگی ادامه داشت...
امااااااا....
هیچکس نفهمیدحیاط خانه ما دیگرآن حیاط سرسبزنشد...
کاش آن زمانها برای بازی بال پروانه هارانکنده بودیم وزنده ب گورشان نکرده بودیم...
این همه اتفاق بدشایدنفرین همان پروانه هابود...