توی خلوت پر از همهمه ام

توی خلوت پر از همهمه ام
که صدایی به صدا نمیرسه
اگه میتونی منو دعا بکن
من که دستم به خدا نمیرسه
آسمونا ارزونی پرنده ها
جای اسمونا یه قفس بده
همه ی دارو ندارمو بگیر
هرچی بودمو دوباره پس بده
بازم هیچ راهی به مقصد نرسید
من هزار و یک شبه معطلم
تا ته جاده ی دنیا رفتمو
بازم انگار سرجای اولم
چرا دنیا با تمام وسعتش
مرهمی برای زخم من نداشت
پای هرچی که دویدم اخرش
حسرت داشتنشو تو دلم گذاشت
سر رو شونه ی سنگ روزگار
قد این فاصله هق هق میکنم
دارم از ثانیه ها سیر میشم
دارم از دوری تو دق میکنم
پشت خنده های مصنوعی شهر
دل به این بغض گلو شکن بده
روزگار سردمو ورق بزن
دست مهربونتو به من بده
گم شدم تو ی شبی که خودمم
شبی که حتی یه فانوس نداره
منو با خودت ببر به روشنی
اخه هیچکی مثل تو منو دوست نداره
لک زده دلم واسه یه هم زبون
شیشه ی دل همه سنگ شده
میدونی دلیل گریه هام چیه
ای خدا دلم واست تنگ شده
ای خدا دلم واست تنگ شده...