تو مرد اجتماعی پیراهن آجری

تو مرد اجتماعی پیراهن آجری
من دختری خجالتی و سردو چادری
.
من دختری خجالتیم در حوالیت
دارم کلافه میشوم از بی خیالیت
.
ترسیده ام از این همه محبوب بودنت
با دختران دور و برم خوب بودنت
.
با من شبیه خواهر خود حرف می زنی
من خسته ام از این همه داداش ناتنی
.
با گیره ای که روسریم را گرفته است
دنیا مسیر دلبریم را گرفته است
.
با من قدم بزن کمی از این مسیر را
با خود ببر حواس من سر به زیر را
.
عطرت رسانده است تو را تا لباسهام
آشفته کرده اند کمد را،لباسهام
.
صعب العبور ،قله خودخواه زندگیم!
ای نام کوچکت غم دلخواه زندگیم!
.
این تکه ابر کوچک جامانده در هوات
حالا حسودیش شده حتی به دکمه هات
.
احوال من که با یقه ات خوب میشود
بازش نکن که باعث آشوب میشود
.
آن دکمه های مستبدت دشمنت شدنت
آشوب های کوچک پیراهت شدند
.
تبعید میشوم به تو در شب نخوابیم
با تو درست مثل زنی انقلابیم
.
آرام در مقابل من ایستاده ای
بر هم زدست نظم مرا،اخم ساده ای
.
بی رحمی است با تو زنی همقدم شود
تا دختری خجالتی از جمع کم شود
.
باید که از حوالی قلبم بکاهمت
با حفظ حد فاصل شرعی بخواهم
.
در من جهنمی است که از سر براهی است
دنیای من بدون تو یک حرف واهی است