کاش از انگشتهاي دستمان ياد ميگرفتيم

کاش از انگشتهاي دستمان ياد ميگرفتيم
يکي کوچک,يکي بزرگ
يکي بلند و يکي کوتاه
يکي قوي تر و يکي ضعيف تر
اما هيچکدام ديگري را مسخره نميکند
هيچکدام ديگري را له نميکند
و هيچکدام براي ديگري تعظيم نميکند
آنها کنار هم يک دست ميشوند و کار ميکنند
چرا ما انسانها اگر از کسي بالاتر بوديم,لهش ميکنيم و اگر از کسي پايينتر بوديم او را ميپرستيم
شايد بخاطر همينکه يادمان باشد,نه کسي بنده ماست,نه کسي خداي ما,خداوند انگشتهاي ما را اينگونه آفريد
آري,بايد باهم باشيم و کنار هم
آنگاه لذت يک دست بودن را ميفهميم