پارت 14

((یک ماه بعد) ویو نیایش)
هوم... یک ماه گذشته و آلبوم اولمون رو درست کردیم
امروز اولین باریه که قراره کنسرت برم. خیلی خیلی استرس دارم چون من در حالت عادی استرس دارم چه برسه به اینکه جلوی حدود هزاران نفر قرار باشه اجرا کنم
تو راه هستیم با دو ماشین میریم و مکنه لاین باهم میرن چوی لاین هم باهم
من کنار پنجره ام کای هم اون سمت تهیون که وسط نشسته بود نشسته
من خیلی استرس داشتم به هدی که به سختی نفسمیکشیدم و داشتم پارچه ی لباسم رو توی دستم فشار میدادم و تلاش میکردم که آروم باشم اما داشت بدتر میشد. داشت توی چشم هام اشک جمع میشه همینجوری نفس کشیدن برام سخت شد که یکهو تهیون دستشو گذاشت روی شونم و گفت:خوبی؟
منم به نشونه ی "نه" سرم رو تکون دادم
تهیون:نترس خب تو خیلی خوب اجرا میکنی مطمعنم میتونی از پسش بر بیای
من هنوز استرس داشتم اما با حرف هاش کمی در حدی که بتونم نفس بکشم آروم تر شدم که کای گفت:ببین من چقدر بیخیالم..... اصلا نترس تو از منی که این همه روی صحنه اجرا داشتم هم بهتر اجرا میکنی
من:از کجا میدونی؟
کای:چون خیلی خوب بودی توی تمرین ها..... اصلا ول کن منو ببین چه قدر خنده دارم. و بعد یه شکلک خنده دار باصورتش درست کرد که من لبخند زدم. تقریبا استرسم تموم شد و وقتی قرار شد بریم روی صحنه آروم بودم
وقتی اجرای آهنگ اول تموم شد همه اسمم رو صدا میکردن:نیایش... نیایش.... نیایش.
خوشحال بودم که فن ها منو دوست دارن وقتی که خودم رو معرفی کردم همه گفتن:دوستت داریم
من:منم دوستتون دارم
و این بود شروعی برای اولین تجربه ی من روی صحنه که واقعا تجربه ی خوبی بود
امیدوارم بقیه ی داستان هم به همین خوبی باشه