تهران مال تو نی ولی تو رم توش را میدیم

تهران مال تو نی ولی تو رم توش را میدیم
لونمونه عینهو مار روش خوابیدیم
اصن تهران مال تو خب بگو سِرش چیه ؟
اگه خاکش یه بوی چندش میده
صفر ، چرا مرداش نامرد شدن
چرا همه می خوان جیب همو لاغر کنن
دو ، چرا شبا شهر مرده ها میشه
خوابه لای پنجه های گربه ها میره
یک ، بگو آدماش دنبال چیَن
چرا همه پرتن و توی دنیای دیگه ن
بگو ببینم باتومش چه مزه ایه
بگو چطوره حالش تا یه لحظه دیگه
تهران مال شهرداریه حرص چرا می زنی
فازت چیه چرا تو قصه ها می پری ؟
بالا و پایینش آسمون یه رنگه
مال اونیه که واسه آبرو بجنگه
کف خوابه همیشه خسته می پره
زندگیو به ت*خ*ماش وصله می زنه
مالش نیستی که مال تو باشه
می خوای از دور بپرسی حالشو تا کی ؟

تهران مال تو نیست
تهران مال تو نیست
تهران مال تو نیست
تهران مال تو نیست

تهران مال اوناست که از آرامش خوب گل میگن
اونا که تو پیچ و خم روده گم میشن
اونایی که توی تاریکی َن
همونایی که محتاج نور خورشیدن
مال پیرای جوونه
اونایی که جنگیدن تا نبرن ناموس و خاک ایرانو شبونه
نفس می کشه ولی به چش نمیاد
مجبوره واِلا اینطوری دلش نمی خواد
مال اونیه که چند ساله پاکه
اونی که می دونه آخرش تو چنگال خاکه
اونی که مریضه دارو می خره
یا اونی که شبا تنشو جارو می زنه
مال سگاس که شبا توش می گردن
یا اونا که تو غصه تا بناگوش می خندن
عینهو خورشید روش تابیدیم
مال تو نی ولی تو رم توش را میدیم