پارت 151

*فلشبک*
*از دید نویسنده*
*عزی و هیمل یه جلسه تو اتاق عزی داشتن..شرایط روی زمین رو بررسی میکردن و از این جور کارها تا اینکه..*
عزی: به نظرت بچه ها الان چیکار میکنن؟
هیمل: خب..کارلوس احتمالا مشغول بازی با دوستاش تو مدرسست و ونتی هم احتمالا حواسش به اسکارلته
عزی: می‌دونی..این تاج واقعا سنگینه..نه از نظر فیزیکی..حالا درک میکنم پدر چه مسئولیتی داشت
*هیمل به سمت عزی برمیگرده.. با یه لبخند می‌ره پشت صندلیش و تاج رو بر میداره*
هیمل: آره.. واقعا سخته کلی بچه داشته باشی و از طرفی هم به امور کل دنیا رسیدگی کنی
عزی: بعضی وقتا فک میکنم این تاج برای من خوب نیست..تو باید این تاج رو می‌داشتی
هیمل: چرا من؟
عزی: از هر لحاظ شبیه پدری.. تو اکثر مواقع صبوره تو هم همینطور.. برای آدام و لیلیث و حوا جسم ساختو اونا رو به وجود آورد، تو هم برای ونتی یه جسم ساختی..اون همه ی مارو به وجود آورد..هسته های زندگیمونو ایجاد کردو برامون جسمی ساخت.. تو هم اسکارلت رو به همین روش ایجاد کردی
*با اشاره به اسکارلت، هیمل وایمیسته.. دستاش رو که رو شونه های عزی بود رو سفت می‌کنه..*
عزی: هی..خوبی؟
هیمل: تقصیر منه..
عزی: هی تو که نباید از خلق اسکارلت ناراحت باشی، هنوزم یادم نمیره چقد رفتم تو شوک وقتی از سفر دو هفته ایم با امی و کارلوس برگشتمو تو و ونتی رو با یه دختر کوچولوی تازه به دنیا اومده دیدم.. آخه دو هفته قبلش ونتی و تو زندگیتونو میکردین تو دو هفته تونستی یه فرشته خلق کنی
*در یه حرکت ناگهانی هیمل تاج عزیو به دیوار پرت می‌کنه*
هیمل: ب..ببخشید من..
*هیمل بدون هیچ حرفی روی صندلی میشینه و سرشو میگیره*
هیمل: من و ونتی..بخاطر شرایط نمیتونستیم بچه دار شیم..پس پدر بهم پیشنهادشو داد، که بچمونو خودم خلق کنم.. پس از ماه استفاده کردم تا بتونم هسته زندگیشو بسازم.. و وقتی نوبت به درست کردن جسمش بود باید از یه چی استفاده میکردم ولی قضیه مثل ونتی نبود که روح باشه.. پس سعی کردم از انرژی اون هسته استفاده کنم تا جسم رو بسازم، همون‌طور که پدر مارو به وجود آورد..ولی تو یه لحظه کنترل اون قدرت از دستم در رفتو اسکارلت نارس به وجود اومد..ضعیف تر از بقیه
عزی: هیمل..
هیمل: به خاطر من..اسکارلت شاید نتونه چیزای عادی رو حس کنه.. نمیتونه زیاد بیرون از خونه بازی کنه، نمیتونه مدرسه بره، نمیتونه راحت زندگی کنه..بخاطر من..
*فرشته بزرگتر همون‌طور به برادر کوچکترش خیره شد و بعد از مدتی بلند شد و برادرشو تو آغوش گرفت*
عزی: پس منو بقیه هم بهت کمک میکنیم تا از خونوادت محافظت کنی..
هیمل: عزی..
*هر دو همدیگرو تو آغوش گرفتن..*
عزی: نگران نباش..همه اشتباه میکنن.. مهم اینجاست که سعی کنیم درستش کنیم..این چیزیه که امی بهم یاد داده.. نگران نباش..
*ولی یهو در باز شد و کارلوس اومد داخل*
کارلوس: بابا.. عمو هیمل..
عزی: پس تمرین نیرو هارو بیشتر کن..حالا که تو صلحیم باید سعی کنیم امنیت هردو طرف رو بیشتر کنیم
هیمل: پس تمرین بیشتر و پایگاه تو جهنم.. باشه خبرشو به لوسی میدم
*چه نقش بازی کردن جالبی! مگه نه؟*
کارلوس: سلامم من اینجاما
عزی: اوه کارلوس چطوری شازده کوچولو
هیمل: دومین روز مدرسه خوب بود؟
کارلوس: عالییییی بودد
*ذوق کودکانش باعث خنده ی دو فرشته شد و بالاخره هیمل از اتاق خارج شدو پدر و پسر رو تنها گذاشت.. در راه خروج از قصر ونتی و اسکارلت رو دید*
اسکارلت: بابااا..
ونتی: خسته نباشید
*هیمل با خنده به سمتشون می‌ره و هردوشونو بغل می‌کنه*
هیمل: ببینم ماه کوچولو بدون بابا خوش میگذرونی؟
اسکارلت: اسکارلت با پاپا برای بابا کیک درست کرد
ونتی: هی اسکارلت قرار بود سورپرایز باشه
*و سه تایی خندیدن.. مهم نیست چی بشه..مهم نیست که اسکارلت با چه سختی هایی روبه‌رو شه.. هیمل پشتشه..همیشه*
هیمل: راستی آخر این هفته بریم تعطیلات؟
ونتی: تعطیلات؟
اسکارلت: اخجوننن کارلوسم میشه بیاد؟
هیمل: البته عزیزم، همگی با هم میریم..سر فرصت به برادرا و پدر هم خبر میدم
ونتی: پس بهتره دست به کار شم، واسه شما در حد حرفه ولی برا منو امی یه کوه کار
*و اینطوری شد که برنامه تعطیلات چیده شد..ولی کی فکرشو میکرد اینجوری شه*