𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
لیــلــیوم وحــشی¹²
اون دلش میخواست برای یه بار هم که شده با خواهرش حرف بزنه و باهاش وقت بگذرونه.
چیزی که حالا مین‌جون تجربه‌ش میکرد اما تهیونگ... نه.
مین‌جون و بورا نزدیک تر شدن.
_بعد دبیرمون تصمیم گرفت بعد از اون روز برای کیفش یه قفل بخره
مین‌جون ابرویی بالا انداخت و صندلی بورا رو براش عقب کشید.
بعد از اینکه هردو به خانواده سلام کردن، همه مشغول خوردن صبحونه شدن.
جناب کیم عادت داشت صبحونه‌ش رو سبک بخوره.
بعد از اینکه یه نون تست خورد فنجان چاییش رو برداشت و جرعه‌ای نوشید.
فنجان چایی رو گذاشت روی نعلبکی و گفت:تهیونگ، بهتره توهم از فردا همراه ما بیای شرکت، به هر حال توهم یکی از سهامدار های اون شرکتی
تهیونگ علاقه‌ای به شرکت داری نداشت.
اما... نمی‌خواست خانواده فکر کنن اون بی خاصیته.
سرش رو تکون داد و آروم گفت:حتما، پدربزرگ
خانم چوی با شنیدن حرف تهیونگ، یهو چای پرید توی گلوش و به سرفه افتاد.
آقای مین‌سوک دستشو گذاشت روی شونه همسرش و گفت:خوبی عزیزم؟
خانم چوی دستمالشو گرفت جلوی دهنش و سرشو به معنی «خوبم» تکون داد.
عجیب بود، خانم چوی قبلا انقدر حواس پرت نبود!...
*ویو سوآ
قبلاً شنیده بودم اگه عاشق کسی باشی با تمام وجود میفهمیش.
اما من اصلا تهیونگ رو نمی‌فهمم.
چیزی که توی نگاهشه برام نا آشناست.
رفتارش و اخلاقش هم با هشت‌سال پیش خیلی تغییر کرده...
همه رفته بودن تو و منو نارا درحال جمع کردن میز بودیم.
تهیونگ کنار فواره وایساده بود و داشت به رقص آب نگاه میکرد.
نفسمو کلافه دادم بیرون و آروم روبه نارا گفتم:ای کاش میتونستم بفهممش
نگاهشو از بشقاب ها گرفت و به تهیونگ دوخت.
سرشو کج کرد و گفت:کاش منم میتونستم تورو بفهمم
برگشتم و با چشم‌های متعجبم نگاهش کردم.
شونه‌هاش رو انداخت بالا و گفت:نمی‌دونم توی این مرد چی دیدی، اخلاق نداره، مهربونم که نیست، نمی‌دونم چرا هرروز علاقه‌ت نسبت بهش بیشتر میشه
ابروهام رو درهم فرو بردم و با اخم گفتم:مهربون نیست؟، بهتره بهت یادآوری کنم یازده سال پیش وقتی خوردم زمین و پام زخمی شد اون بود که زخمم رو پانسمان کرد
از شنیدن حرفم نیشخندی زد و گفت:یازده سال پیش؟!، سوآ... آدما عوض میشن
*«ورقه زدن به خاطرات یازده سال پیش»
توی یه روز پاییزی آسمون دلش گرفته بود؛ و به خودش جرعت داده بود تا بغضش رو بشکنه.
کل حیاط عمارت گلی شده بود و همه‌جارو بوی بارون گرفته بود.
سوایِ ده ساله با لباس دامنی گل‌گلی که به تن داشت، با چکمه های چرمش روی چاله های آب می‌پرید و خنده‌سر می‌داد.
موهای سیاه بلندش زیر بارون با هر حرکتش میرقصیدن.
اون عاشق بارون بود.
مخصوصا بارون پاییزی.
همینطور که داشت می‌پرید چشمش خورد به تهیونگ.
زیر سایه عمارتِ سنگی ایستاده بود.
دستش رو توی کتش فرو برده بود و به آسمون ابری نگاه میکرد.
سوای ده ساله که از عشق چیزی نمیدونست، تهیونگ رو مثل یه فرشته می‌دید.
چون... تمام مشخصات یه فرشته رو داشت.
لب هاش، قامتش، موهای سیاه و موج دارش.
و از همه مهم‌تر چشم‌هاش.
سوآ خواست تا چند‌قدمی به تهیونگ نزدیک بشه تا بتونه بهتر نگاهش کنه.
اما یهو پاش گیر کرد و محکم خورد زمین.
صدای گریه‌ش با صدای شر‌شر بارون آمیخته شد.
تهیونگ به محض شنیدن صدای گریه سوآ سرش رو چرخوند...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
لیــلــیوم وحــشی¹²
اون دلش میخواست برای یه بار هم که شده با خواهرش حرف بزنه و باهاش وقت بگذرونه.
چیزی که حالا مین‌جون تجربه‌ش میکرد اما تهیونگ... نه.
مین‌جون و بورا نزدیک تر شدن.
_بعد دبیرمون تصمیم گرفت بعد از اون روز برای کیفش یه قفل بخره
مین‌جون ابرویی بالا انداخت و صندلی بورا رو براش عقب کشید.
بعد از اینکه هردو به خانواده سلام کردن، همه مشغول خوردن صبحونه شدن.
جناب کیم عادت داشت صبحونه‌ش رو سبک بخوره.
بعد از اینکه یه نون تست خورد فنجان چاییش رو برداشت و جرعه‌ای نوشید.
فنجان چایی رو گذاشت روی نعلبکی و گفت:تهیونگ، بهتره توهم از فردا همراه ما بیای شرکت، به هر حال توهم یکی از سهامدار های اون شرکتی
تهیونگ علاقه‌ای به شرکت داری نداشت.
اما... نمی‌خواست خانواده فکر کنن اون بی خاصیته.
سرش رو تکون داد و آروم گفت:حتما، پدربزرگ
خانم چوی با شنیدن حرف تهیونگ، یهو چای پرید توی گلوش و به سرفه افتاد.
آقای مین‌سوک دستشو گذاشت روی شونه همسرش و گفت:خوبی عزیزم؟
خانم چوی دستمالشو گرفت جلوی دهنش و سرشو به معنی «خوبم» تکون داد.
عجیب بود، خانم چوی قبلا انقدر حواس پرت نبود!...
*ویو سوآ
قبلاً شنیده بودم اگه عاشق کسی باشی با تمام وجود میفهمیش.
اما من اصلا تهیونگ رو نمی‌فهمم.
چیزی که توی نگاهشه برام نا آشناست.
رفتارش و اخلاقش هم با هشت‌سال پیش خیلی تغییر کرده...
همه رفته بودن تو و منو نارا درحال جمع کردن میز بودیم.
تهیونگ کنار فواره وایساده بود و داشت به رقص آب نگاه میکرد.
نفسمو کلافه دادم بیرون و آروم روبه نارا گفتم:ای کاش میتونستم بفهممش
نگاهشو از بشقاب ها گرفت و به تهیونگ دوخت.
سرشو کج کرد و گفت:کاش منم میتونستم تورو بفهمم
برگشتم و با چشم‌های متعجبم نگاهش کردم.
شونه‌هاش رو انداخت بالا و گفت:نمی‌دونم توی این مرد چی دیدی، اخلاق نداره، مهربونم که نیست، نمی‌دونم چرا هرروز علاقه‌ت نسبت بهش بیشتر میشه
ابروهام رو درهم فرو بردم و با اخم گفتم:مهربون نیست؟، بهتره بهت یادآوری کنم یازده سال پیش وقتی خوردم زمین و پام زخمی شد اون بود که زخمم رو پانسمان کرد
از شنیدن حرفم نیشخندی زد و گفت:یازده سال پیش؟!، سوآ... آدما عوض میشن
*«ورقه زدن به خاطرات یازده سال پیش»
توی یه روز پاییزی آسمون دلش گرفته بود؛ و به خودش جرعت داده بود تا بغضش رو بشکنه.
کل حیاط عمارت گلی شده بود و همه‌جارو بوی بارون گرفته بود.
سوایِ ده ساله با لباس دامنی گل‌گلی که به تن داشت، با چکمه های چرمش روی چاله های آب می‌پرید و خنده‌سر می‌داد.
موهای سیاه بلندش زیر بارون با هر حرکتش میرقصیدن.
اون عاشق بارون بود.
مخصوصا بارون پاییزی.
همینطور که داشت می‌پرید چشمش خورد به تهیونگ.
زیر سایه عمارتِ سنگی ایستاده بود.
دستش رو توی کتش فرو برده بود و به آسمون ابری نگاه میکرد.
سوای ده ساله که از عشق چیزی نمیدونست، تهیونگ رو مثل یه فرشته می‌دید.
چون... تمام مشخصات یه فرشته رو داشت.
لب هاش، قامتش، موهای سیاه و موج دارش.
و از همه مهم‌تر چشم‌هاش.
سوآ خواست تا چند‌قدمی به تهیونگ نزدیک بشه تا بتونه بهتر نگاهش کنه.
اما یهو پاش گیر کرد و محکم خورد زمین.
صدای گریه‌ش با صدای شر‌شر بارون آمیخته شد.
تهیونگ به محض شنیدن صدای گریه سوآ سرش رو چرخوند...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
- ۱۹۹
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
