مثنوی عشق نامه

مثنوی عشق نامه
عشق چیست جز حسرت و آه و فغان ؟
عشق چیست جز خون دل خوردن به جان
عشق چیست ؟ الا تمنا و فنا ؟ ...
عشق چیست جز شرح درد غصه ها
عشق چیست ؟ تو حال زار ما ببین
سوز درد و شرح کار ما ببین
عشق خوابم را به بیخوابی کشاند
صد هزاران در به رویم در فشاند
عشق , یاران را جدا از من نمود
خوابو خور را یک به یک از من ربود
عشق تنهایی و غم افزون نمود
روزهای شاد ما محزون نمود
عشق عقل از سر ربود و خوار کرد
راه اضمحلال ما هموار کرد
عشق هر روزم چو شبها تیره کرد
هر شبم تا صبح در اندیشه کرد
عشق صبر از کف ربودو خنده کرد
خنده ها بس کرد و ما را بنده کرد
عشق چیست جز بندها در پای دل
جز به سر رفتن ته دریای گل
تو شنیدی عشق چیست پس گوش کن
این پیام از جان شنو می نوش کن
مست شو ,هم پخته شو خامی مکن
در ضمیرت فکر خوش نامی مکن
هر چه تیر از جانب عشق آمدست
چون کلام یار مشفق آمدست
هر چه منعم کرده اند از سوزشش
حس نمودم من به جان گل بویشش
گر چه از آتش فزونتر سوخته
التهابش این دهان بر دوخته
می نگویم من به غیر از عزتش
عزتش , کاهی به پیش لذتش
صد هزاران بار اگر بدتر بود
باز جان من ز او کمتر بود
عاشقم , صابر نباشم بر فراق
وصل کی باشد ؟ مرا بی اشتیاق